Nieuws van Pot Jonker Seunke Advocaten

Vrijstellingsvoorwaarden en bovengrondse hoogspanningslijnen

2012-01-30T13:36:00.000+01:00

De angst voor gezondheidsschade en de vraag in welke mate het bevoegd gezag zich bij ruimtelijke besluiten daardoor moet of mag laten leiden, speelt in verschillende ruimtelijke besluiten nog steeds een rol. We kennen de discussie met name uit de procedures rondom GSM-masten en de laatste jaren de UMTS-masten. Uitgangspunt daarin is al langere tijd dat er geen noodzaak is om uit voorzorg UMTS-masten uit woonbuurten te weren. Het bevoegd gezag kan, zo overwoog de Afdeling bestuursrechtspraak nog in augustus 2011, in redelijkheid aansluiting zoeken bij het standpunt van de Gezondheidsraad en de regering dat de voorhanden zijnde onderzoeken thans geen aanleiding geven om te oordelen dat UMTS-masten niet bij woonbebouwing mogen worden geplaatst, en men hoeft in redelijkheid geen aanleiding te zien uit voorzorg de vrijstelling voor het plaatsen van een antennemast te weigeren.

Bij bovengrondse hoogspanningslijnen speelt een zelfde discussie, maar daar is het voorzorgsprincipe wel aan de orde. Op 25 januari 2012 (201106189/1/A1) deed de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State een uitspraak in een al lang lopende zaak, waarin in de nabijheid van een bovengrondse hoogspanningslijn onder verlening van vrijstelling een bouwvergunning werd verleend voor het bouwen van een supermarkt met commerciële ruimten, 18 bovenwoningen en voor de aanleg van een parkeervoorziening.

De voorzieningenrechter had op de eerste beslissing op bezwaar overwogen dat het college, gelet op brieven van de Staatssecretaris van VROM van 3 oktober 2005, de Gezondheidsraad van 21 oktober 2008 en de Minister van VROM van 4 november 2008, onvoldoende onderzoek had gedaan naar de mogelijke gezondheidsrisico’s (voor jonge kinderen) in verband met de aanwezigheid van hoogspanningslijnen.

Het college nam die overweging ter harte en heeft, opnieuw beslissend op bezwaar, aan de verleende vrijstelling het volgende voorschrift verbonden: “Het is verboden de appartementen als hoofdverblijf te gebruiken voor personen jonger dan 55 jaar.”

De Afdeling bestuursrechtspraak overwoog vervolgens in haar uitspraak van 12 januari 2011 (201003608) dat de aan de vrijstelling verbonden voorwaarde ertoe strekte om, gelet op de in de hiervoor genoemde brieven gesignaleerde mogelijke gezondheidsrisico’s voor kinderen bij langdurig verblijf in een gebied rond bovengrondse hoogspanningslijnen, te vermijden dat kinderen langdurig verblijven in de voorziene woningen. De Afdeling overwoog voorts dat deze mogelijke gezondheidsrisico’s voor kinderen bij de in het kader van het verlenen van vrijstelling te maken belangenafweging uit voorzorg behoren te worden betrokken. De voorwaarde kon dus in principe wél aan de vrijstelling worden verbonden, maar er was door het college onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de voorwaarde ook kon worden gehandhaafd. Het besluit werd dus andermaal vernietigd.

Opnieuw deed het college een poging het vrijstellingsbesluit juist te formuleren. Ditmaal werd de volgende voorwaarde geformuleerd: “Het is verboden de appartementen te (laten) gebruiken als hoofdverblijf voor personen jonger dan 15 jaar. Daarbij wordt onder hoofdverblijf verstaan, het bewonen van het appartement langer dan zes maanden gedurende een jaar, al dan niet in een aaneengesloten periode.”

Deze formulering kon de voorzieningenrechter bekoren; hij liet het besluit in stand. Derden konden zich daar echter niet mee verenigen en gingen andermaal in hoger beroep.

Zij voerden aan dat de voorwaarde geen planologisch relevant belang diende, en als dat wel zo zou zijn, zou het college niet met de voorwaarde kunnen volstaan. De belangen van personen van 15 jaar en ouder, almede de belangen van de personen die in de supermarkt zouden verblijven werden immers niet gediend. De voorwaarde leidde voorts niet tot het beoogde doel en was niet uitvoerbaar, noch controleerbaar, aldus appellanten.

De Afdeling oordeelde, verwijzend naar haar eerdere uitspraak van 12 januari 2011, dat de aan de vrijstelling verbonden voorwaarde strekt tot bevordering van een goed woon- en leefklimaat, waarmee het belang van een goede ruimtelijke ordening is gediend. Uit de voornoemde brieven van de Staatssecretaris, de Minister en de Gezondheidsraad moest vervolgens worden afgeleid dat de mogelijke gezondheidsrisico’s niet aanwezig zijn voor andere bevolkingsgroepen dan kinderen. In de brieven worden gevoelige bestemmingen benoemd, zoals woningen, scholen en kinderdagverblijven. Supermarkten horen daar niet bij, dus de belangen van de zich daar bevindende personen hoefden niet te worden gewogen. Het beoogde doel kon ook worden bereikt: Voor de vraag wat onder “langdurig verblijf” moet worden verstaan, was namelijk (wederom) aansluiting gezocht bij de genoemde beleidsbrieven: 14 tot 18 uur per dag, gedurende minimaal één jaar. Logeerpartijen bij (oppas)grootouders konden niet als langdurig verblijf worden aangemerkt en leverden dus, anders dan appellanten hadden gesteld, geen risico’s op.

De voorwaarde bleek volgens de Afdeling bestuursrechtspraak nu wel te handhaven: het college had voldoende aannemelijk gemaakt dat met gebruik van gegevens uit de GBA, de belastingdienst en inschrijfbewijzen van onderwijsinstellingen deugdelijk gehandhaafd zou kunnen worden en dat zij bij een vermoeden van overtreding ook daadwerkelijk tot handhaving zouden overgaan.

De Afdeling bestuursrechtspraak liet de uitspraak van de voorzieningenrechter, en daarmee de laatste beslissing op bezwaar in stand.

Concluderend kan dus worden vastgesteld dat ten aanzien van bovengrondse hoogspanningslijnen het voorzorgsprincipe nog steeds in acht moet worden genomen, daar waar het de mogelijke effecten daarvan op kinderen aangaat, en dat aan te verlenen vrijstellingen (omgevingsvergunningen als bedoeld in artikel 2.1 lid 1 onder c) ter zake voorwaarden kunnen worden verbonden. Met deze voorwaarden wordt wel degelijk de goede ruimtelijke ordening gediend, en ze houden ook stand mits aannemelijk kan worden gemaakt dat ze handhaafbaar zijn en er ook gehandhaafd zal worden. Of in het onderhavige geval ook daadwerkelijk gehandhaafd kan en zal worden blijft nog wel de vraag: Volgt uit huiszetting als er een kind wordt geboren?

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Marieke Dankbaar (tel. 023 5530 230; dankbaar@potjonker.nl) of een van de andere advocaten van de sectie Bestuurs- en overheidsrecht van Pot Jonker Seunke advocaten.

Ondernemingsrecht: herroeping ontbinding vennootschap mogelijk?

2012-01-25T14:29:00.000+01:00

Omdat een wettelijke regeling ontbreekt, komt met enige regelmaat de vraag aan de orde of herroeping van ontbinding van een vennootschap mogelijk is. In een recente uitspraak heeft het Hof Den Haag gezorgd voor enig licht in de duisternis door te oordelen dat herroeping van een ontbinding onder voorwaarden mogelijk moet zijn, er moet volgens het Hof om een rechterlijk oordeel kunnen worden verzocht. Nu wetgeving ontbreekt concludeert het Hof dat het niet tot haar taak behoort om bindende procedureregels en toetsingscriteria voor te schrijven. In dat verband wordt de wetgever door het Hof uitgenodigd om voor deugdelijke wetgeving te zorgen.

Totdat bedoelde wetgeving er is, kan de rechter zich naar analogie van de regeling van artikel 2:19 lid 2 BW uitspreken over een herroeping van een ontbinding. Volgens het Hof moet tenminste zijn aangetoond dat (a) de rechtspersoon nog bestaat, (b) een geldig herroepingsbesluit kort na het ontbindingsbesluit is genomen en (c) de belangen van derden door het nemen van het herroepingsbesluit niet geschaad worden.

De uitspraak van het Hof Den Haag sluit aan bij een kort daarvoor gepubliceerde uitspraak van de Rechtbank Amsterdam. Ook in die uitspraak werd de mogelijkheid van herroeping van de ontbinding bevestigd.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Bart Mendel (023 – 5 530 230 of mendel@potjonker.nl)

Europese aanbestedingsrichtlijn op de schop: B-diensten aan de beurt

2012-01-20T14:53:00.000+01:00

Kort voor kerst 2011 heeft de Europese Commissie een ontwerp voor een nieuwe Algemene Aanbestedingsrichtlijn gepubliceerd. Deze moet de richtlijn uit 2004 vervangen en per juni 2014 in het Nederlands recht worden geïmplementeerd, ervan uitgaande dat hij tijdig door het Europees Parlement wordt vastgesteld. Die vaststelling is voorzien in de loop van 2012.

Het richtlijnvoorstel bevat deels een codificatie van rechtspraak van het Hof van Justitie van de EG, bijvoorbeeld op het punt van inbesteding (het onderhands plaatsen van opdrachten door overheden aan daaraan gelieerde ondernemingen) en de samenwerking tussen overheden (hetgeen niet als opdracht wordt gezien, hoewel deze wel degelijk kan inhouden dat de ene overheid voor de ander werk verricht en daarvoor betaald krijgt). Ook de rechtspraak over de vraag wanneer het wijzigen van een geplaatste opdracht tot een nieuwe, opnieuw aan te besteden opdracht leidt, is daarin vastgelegd. Maar naast codificatie bevat het voorstel ook tal van wijzingen.

Misschien wel de meest ingrijpende daarvan is het verdwijnen van het onderscheid tussen A en B-diensten. Nu is het zo dat het volledige aanbestedingsregime slechts van toepassing is op dienstenopdrachten, die betrekking hebben op een beperkte groep diensten (opgesomd in bijlage IIA bij de huidige richtlijn). De verplichtingen ter zake van de aanbesteding van overige diensten (opgesomd in bijlage IIB) zijn in de huidige richtlijn zeer summier en beperken zich tot kennisgeving achteraf van de plaatsing van de opdracht. Dat neemt niet weg dat enigerlei aanbesteding van dergelijke IIB-diensten soms geboden kan zijn op grond van het EG-verdrag, meer in het bijzonder: het transparantiebeginsel en het gelijkheidsbeginsel. Er dient dan wel sprake te zijn van een (potentieel) grensoverschrijdende situatie. Gaat het om de aanbesteding van – bijvoorbeeld – advocatendiensten op het terrein van Nederlands recht in in Den Helder, dan zal dat aspect veelal ontbreken. Dan is er dus geen verplichting om openbaar aan te besteden. Een meervoudig onderhandse aanbesteding is dan geoorloofd. De praktijk bedient zich daar graag van, omdat een opdrachtgever door zelf te bepalen wie hij uitnodigt om daar aan deel te nemen, kan voorkomen dat hij de opdracht moet gunnen aan een partij in wie hij op voorhand al geen vertrouwen heeft. Bij de uitvoering van veel diensten speelt dat vertrouwen een niet onbelangrijke rol.

Als gezegd, voorziet het voorstel er in dat het onderscheid tussen A en B-diensten verdwijnt. Alle diensten met een waarde boven de drempel van euro 200.000 (met uitzondering van sociale diensten en diensten op het gebied van gezondheidszorg, cultuur en onderwijs) moeten volgens het voorstel worden aanbesteed op basis van een procedure, waar enigerlei oproep tot mededinging aan vooraf moet gaan, dus die open is voor alle aanbieders. Deze wijziging zou wel eens grote invloed kunnen hebben op de markten voor dienstverlening aan de overheid op het gebied van bijvoorbeeld consultancy, advocatuur, notariaat, fiscaal advies.

Wel is het straks in meer gevallen dan nu mogelijk om, in plaats van een openbare aanbestedingsprocedure of een procedure na voorafgaande selectie, te kiezen voor een onderhandelingsprocedure. Ook aan zo’n onderhandelingsprocedure zal echter een oproep tot mededinging vooraf moeten gaan, waarna de opdrachtgever op basis van een transparante selectieprocedure het aantal belangstellende partijen kan terugbrengen tot minimaal drie, om vervolgens daarmee te onderhandelen. Hij kan dus niet meer zelf ‘bekende’ partijen uitnodigen, zoals bij meervoudig onderhandse aanbesteding wel mogelijk is.

Voor gemeenten en andere lagere overheden voorziet de richtlijn in een enigszins “verlicht” regime als het gaat om de wijze waarop een oproep tot mededinging geplaatst moet worden; dat kan via een soort algemene oproep op voorhand aan het begin van een begrotingsjaar, waarin partijen al gevraagd kan worden hun belangstelling kenbaar te maken. Tegen de tijd dat de procedure actueel wordt, kan de aanbestedende dienst er dan voor kiezen om alleen met degene die toen al gereflecteerd hebben, verder te gaan. Ook geeft het verlichte regime ruimte om kortere termijnen te hanteren.

Hiervoor kwam al even ter sprake dat voor een aantal “sociale en andere diensten” een ander regime zal gelden. Ten eerste geldt bij deze diensten dat de drempel voor toepassing van de richtlijn volgens het ontwerp hoger wordt gesteld dan bij andere diensten, t.w. op euro 500.000 in plaats van euro 200.000. Maar ook geldt dat de lidstaten meer vrijheid krijgen om voor deze diensten in plaats van de bestaande procedures aanbestedingsprocedures te ontwerpen, toegesneden op deze specifieke diensten. Een leuke opgave voor de nationale wetgever dus.

Als gevolg van de presentatie van deze voorstellen is het lot van het voorstel voor een Aanbestedingswet, dat bij de Kamer aanhangig is, onzeker geworden. Deze wet dient o.m. ter implementatie van de huidige richtlijn. Op het eerste gezicht lijkt het niet vruchtbaar daarmee door te gaan, als kort na de eerst mogelijke inwerkingtreding daarvan de noodzaak tot wijziging zich reeds aan zou dienen. Maar of dat werkelijk zo is, moet natuurlijk worden afgewacht, want het is niet gezegd dat het Europees Parlement de nieuwe richtlijn inderdaad al dit jaar zal vaststellen.

Meer informatie bij Jan Coen Binnerts (binnerts@potjonker.nl), Remmert Sluijter (sluijter@potjonker.nl) of Leonie Dutmer (dutmer@potjonker.nl).

Geldt er voor mijn bedrijf een CAO?

2012-01-20T10:18:00.000+01:00

Sommige bedrijven en stichtingen nemen klakkeloos aan dat voor hun onderneming een bepaalde CAO van toepassing is. Maar toepasselijkheid van een CAO is niet vanzelfsprekend. Als regel geldt dat een CAO pas van toepassing is als de werkgever deze zelf heeft afgesloten of als hij lid is van een werkgeversorganisatie die partij is bij een CAO. Een CAO wordt meestal gesloten door één of meer werkgeversorganisaties met één of meer werknemersorganisaties (veelal vakbonden). Als de onderneming lid is van een CAO-partij of als de onderneming zelf CAO-partij is, dan is de CAO van toepassing voor die werkgever.

Een CAO kan ook van toepassing zijn omdat de Minister van Sociale Zaken deze algemeen verbindend heeft verklaard voor de branche waarin de werkgever werkzaam is. De minister zegt dan dat het resultaat van de onderhandelingen tussen werkgeversorganisaties en werknemersorganisaties zo goed en zo belangrijk is dat alle bedrijven binnen die branche verplicht zijn om dezelfde regels toe te passen opdat verschil in arbeidsvoorwaarden - en daarmee concurrentievervalsing - wordt voorkomen.

Ook is denkbaar dat een werkgever en een werknemer met elkaar afspreken dat een bepaalde CAO van toepassing is. Zij doen dat door in de arbeidsovereenkomst een bepaling op te nemen “dat de X-CAO geldt” of “dat de X-CAO gevolgd wordt”. Het is belangrijk zo’n afspraak (in juridische termen een incorporatiebeding) goed op te schrijven. Als een advocatenkantoor met alle advocaten en secretaresses in loondienst afspreekt dat de Bank-CAO 2011-2012 van toepassing is, dan kan vervolgens discussie ontstaan over de vraag of dat ook na 2012 het geval is of dat dan een nieuwere versie van de CAO geldt. Discussie over dit soort onderwerpen moet voorkomen worden en daarom is het van belang om zo’n incorporatiebeding goed te formuleren.

Als een CAO van toepassing is omdat de minister de CAO algemeen verbindend heeft verklaard, dan geldt die CAO niet voortdurend. Een algemeen verbindendverklaring gebeurt namelijk altijd voor een bepaalde tijdsspanne. Is die tijdsspanne voorbij, dan geldt er geen CAO meer. Een algemeen verbindendverklaring heeft geen “nawerking”. Het is dus niet zo dat zo’n CAO nog even doorgeldt totdat er een nieuwe CAO of een nieuwe algemeen verbindendverklaring is.

Als een CAO geldt omdat de werkgever deze zelf heeft afgesloten of omdat hij lid is van de werkgeversorganisatie geldt dat wel sprake is van een zekere “nawerking”. Als de CAO dan teneinde loopt, kan de werkgever niet eenzijdig allerlei andere arbeidsvoorwaarden gaan toepassen omdat bepaalde uit de CAO voortvloeiende rechten en verplichtingen de inhoud van de arbeidsovereenkomst als het ware gevormd hebben. Maar opgelet: dit geldt niet voor alle CAO bepalingen.

Tenslotte: als is vastgesteld dat sprake is van één van de drie beschreven situaties waarin een CAO van toepassing is, is het van belang zijn om ook nog in de CAO zelf na te gaan of de situatie wel onder de zogeheten “werkingssfeer” valt. Als in een CAO bijvoorbeeld staat dat deze niet van toepassing is op oproepkrachten hoeft de werkgever de CAO niet op oproepkrachten toe te passen, maar dat is anders als de werkgever arbeidsovereenkomsten met oproepkrachten sluit waarin wordt bepaald dat de CAO wel van toepassing is.

In voorkomend geval moet u dus letten op a) lidmaatschap, b) algemeen verbindendverklaring, c) contractuele afspraken en d) de werkingssfeer van een CAO.

Klik hier voor de blog op de website van HRbase.

Heeft u vragen? Neem gerust contact met mij op:

Muriel Middeldorp (middeldorp@potjonker.nl of via het telefoonnummer 023 553 0230)

Geldt de strengere meldplicht bij collectief ontslag ook voor onderwijswerknemers?

2012-01-19T11:52:00.000+01:00

Per 1 maart 2012 treedt een wijziging van de Wet MeldingCollectief Ontslag [WMCO] in werking.Door deze wijziging moeten werkgevers die voornemens zijn in een tijdsbestekvan 3 maanden 20 of meer werknemers te ontslaan, uiterlijk 1 maand daaraan voorafgaand meldingdoen aan de belanghebbende verenigingen van werknemers en het UWV. Voorheengold deze meldingsplicht alleen voor ontslagen waarvoor voorafgaandetoestemming van het UWV nodig was. Hetnieuwe is dat de meldingsplicht nu ook is uitgebreid naar gevallen waarincollectieve ontslagen worden geëffectueerd via een ontbindingsprocedure bij dekantonrechter of door middel van een beëindigingovereenkomst op initiatief vande werkgever.

Doordat voor ontslagen van onderwijzend en docerendpersoneel aan onderwijsinrichtingen het BBA niet van toepassing is, gold demeldingsplicht op grond van de WMCO niet voor collectieve ontslagen in hetonderwijs. Verandert dit nu ook de ontbindingsprocedure en debeëindigingovereenkomst onder de werking van de WMCO zijn gebracht?

Het antwoord luidt ontkennend. In de nieuwe wetstekst isnamelijk bepaald dat de WMCO niet van toepassing is op arbeidsverhoudingenzoals bedoeld in art. 2 BBA. Daaronder vallen de arbeidsverhoudingen metonderwijzend en onderwijspersoneel aanonderwijsinrichtingen. Door een circulaire van de Minister op grond van lid 2van art. 2 BBA is deze categorie bovendien uitgebreid met het ondersteunend enbeheerpersoneel aan onderwijsinrichtingen, indien dit toegang heeft tot eencommissie van beroep. Dit laatste is het geval in de situaties waarin er eenonderwijscao van toepassing is.

Tot slot: uit cao of wet- en regelgeving kan voortvloeiendat er in het onderwijs wel met de vakbonden over collectief ontslag moetworden overlegd. Dat berust dan echter niet op de WMCO.

Meer informatie bijRob Wiebosch of een van de andere medewerkers van de praktijkgroep onderwijsvan Pot Jonker Seunke Advocaten te Haarlem

De crisis duurt voort, de Crisis- en herstelwet ook

2012-01-03T15:47:00.001+01:00

Op de valreep van het oude jaar deden zich nog twee ontwikkelingen voor rond de Crisis- en herstelwet.

Op 22 december werd een wet in het Staatsblad geplaatst die enige “schoonheidsfoutjes” in die wet herstelde en bovendien en passant enkele wijzigingen daarin aanbracht. En tijdens de laatste Ministerraad van het jaar werd besloten om een nieuw wetsontwerp naar de Kamer te sturen om de tijdelijke elementen uit de wet permanente status te geven.

De Wet van 22 december 2011 tot wijziging van de Crisis- en herstelwet en enkele andere wetten (verbeteringen en aanvullingen), Staatsblad 2011, 675, wijzigt op een negental plaatsen de Crisis- en herstelwet. De meest in het oog springende wijziging is dat de gemeenteraad voortaan de bevoegdheid tot het nemen van een projectuitvoeringsbesluit op grond van artikel 2.10, eerste lid, kan delegeren aan burgemeester en wethouders. Dit zou de toepasbaarheid van deze besluitfiguur moeten verbeteren. Uit een recent evaluatieonderzoek dat in opdracht van het Ministerie is uitgevoerd, bleek dat eind 2011 landelijk pas voor 7 projecten een dergelijk besluit was genomen. Welbeschouwd heeft deze besluitfiguur maar weinig meerwaarde ten opzichte van de omgevingsvergunning. Of dat anders wordt, nu de besluitvorming daarover kan worden gedelegeerd, valt te bezien.

Daarnaast bevat de wet voornamelijk correcties, waarvan er echter één speciale vermelding verdient.
De procesrechtelijke bepalingen van Afdeling 2 van de Crisis- en herstelwet (zoals de relativiteitseis en de versnelde behandeling van beroepen) zijn slechts van toepassing op daartoe in bijlagen aangewezen projecten. Enerzijds zijn er specifieke projecten aangewezen, anderzijds is sprake van een algemene aanwijzing van projecten die aan bepaalde kenmerken voldoen. Tot die laatste groep behoren woningbouwprojecten van een zekere omvang. Die omvang is teruggebracht van meer dan 20 woningen tot meer dan 11 woningen, waarmee dus de reikwijdte van de wet is uitgebreid. De wijzigingswet is op 23 december jl. in werking getreden en kent geen overgangsrecht. Er zullen dus projecten kunnen zijn die plotseling alsnog onder de werking van de procesrechtelijke bepalingen van de Crisis- en herstelwet komen te vallen, hetgeen weer nieuwe vragen oproept. Kan dan – als het ware met “met terugwerkende kracht” – een partij die tegen zo’n project opkomt alsnog naar huis worden gestuurd, omdat hij zich beroept op een norm, die niet strekt tot bescherming van zijn belang, hoewel die eis bij aanvang van de procedure nog niet gold?

De Crisis- en herstelwet zou tijdelijk zijn en per 1 januari 2014 vervallen. Dan zouden de al genoemde procesrechtelijke bepalingen als ook de bijzondere besluitfiguren die de wet introduceerde, zoals het projectuitvoeringsbesluit en het gebiedsontwikkelingsplan, in beginsel weer vervallen. Overigens werd bij de totstandkoming van de Crisis- en herstelwet er al op gezinspeeld dat met name de procesrechtelijke bepalingen vermoedelijk tegen die tijd al in een aanpassing van de Algemene wet bestuursrecht zouden zijn meegenomen en op die manier permanente status zouden hebben verkregen. Het Kabinet heeft bij zijn aantreden meteen laten weten de gehele wet van haar tijdelijke status te willen ontdoen. De wijze waarop – integratie in al bestaande wetten, zoals bij de procesrechtelijke bepalingen al in het verschiet lag, dan wel verlenging van de werkingsduur – was nog een discussie punt. Met name de integratie van de bijzondere besluitfiguren in de Wabo, terwijl ondertussen een nieuwe Omgevingswet tot stand zou moeten komen, werd kennelijk niet wenselijk geacht. Er wordt nu aan de Kamer een voorstel aangeboden om de werkingsduur van de wet zelf te verlengen. Daardoor is het voortbestaan van de door de wet geboden mogelijkheden na 1 januari 2014 niet langer afhankelijk van de voortgang van andere wetgevingsprocessen.

Mr. J.C. (Jan Coen) Binnerts, advocaat bij Pot Jonker Seunke Advocaten

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Jan Coen Binnerts (tel: 023-5530230); binnerts@potjonker.nl) of een van de andere advocaten van de sectie Bestuurs- en overheidsrecht van Pot Jonker Seunke advocaten.

Ook een particuliere verkoper mag er zich op beroepen dat de koopovereenkomst van een woonhuis niet schriftelijk is vastgelegd

2011-12-19T16:03:00.001+01:00

Wanneer een particulier met een andere particulier mondeling overeenstemming bereikt over de koop van een woonhuis, dan heeft dat geen juridisch effect, zolang dat niet schriftelijk is vastgelegd. Dat geldt ook als de verkoper degene is die weigert mee te werken aan het opmaken en ondertekenen van een schriftelijke koopovereenkomst. Ook de verkoper mag, als hij een particulier is, zich erop beroepen dat de overeenstemming niet schriftelijk is vastgelegd. Aan de mondelinge overeenstemming komt dan geen rechtsgevolg toe.

Artikel 7:2 van het Burgerlijk Wetboek bepaalt dat de koop van een woning schriftelijk moet worden aangegaan, indien de koper een natuurlijk persoon is die niet handelt in de uitoefening van een beroep of een bedrijf. Het gevolg hiervan is dat wanneer partijen mondeling overeenstemming bereiken de particuliere koper niet is gebonden zolang de afspraken nog niet schriftelijk zijn vastgelegd, met twee handtekeningen eronder. Nog niet duidelijk was of ook de verkoper zich op dit schriftelijkheidsvereiste kon beroepen.

In een arrest van 9 december jl. heeft de Hoge Raad op dit punt duidelijkheid gegeven. De feiten waren als volgt. Koper en verkoper hadden mondeling overeenstemming bereikt over de verkoop van een woning. Vervolgens ondertekende de verkoper de koopovereenkomst niet, omdat hij de financiering van zijn nieuwe huis niet rond kreeg. De koper vorderde dat de verkoper verplicht werd om alsnog de koopovereenkomst te ondertekenen.

De Hoge Raad heeft de verkoper in het gelijk gesteld en geoordeeld dat ook de verkoper een beroep toekomt op het schriftelijkheidsvereiste. De Hoge Raad verwijst hiertoe naar de wetsgeschiedenis en oordeelt dat artikel 7:2 BW niet alleen tot doel heeft de belangen van de koper, maar ook die van de verkoper te beschermen. Het gevolg daarvan is dat ook een verkoper zich ook op de eis van het schriftelijk aangaan van een koopovereenkomst mag beroepen. De Hoge Raad geeft zelf aan dat dit oordeel op gespannen voet staat met de consumentenbeschermende strekking van artikel 7:2 BW. De positie van de particuliere koper zou anders door artikel 7:2 BW juist zijn verslechterd als ook de verkoper zich aan de mondelinge overeenstemming kan onttrekken zolang nog niets op schrift staat. De Hoge Raad oordeelt daarom dat deze consequentie alleen aanvaardbaar is als ook de verkoper particulier is en dus niet handelt in de uitoefening van een beroep of bedrijf.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Kristianne Horrevorts (tel: 023-5530230; horrevorts@potjonker.nl) of een van de andere advocaten van de sectie Vastgoedrecht van Pot Jonker Seunke advocaten.

Uitwerkingsplicht en toekomstige ontwikkelingen

2011-12-13T10:01:00.002+01:00

Kan de gemeenteraad een uitwerkingsplicht of wijzigingsbevoegdheid onder de Wro nog aan zichzelf houden en verdragen sterk uiteenlopende uitwerkingsvarianten zich met artikel 3.1.4 Bro? Deze vragen kwamen in recente uitspraken van de Afdeling aan de orde.

De mogelijkheid voor de gemeenteraad om bij een bestemmingsplan voor burgemeester en wethouders een uitwerkingsplicht en/of een wijzigingsbevoegdheid op te nemen, is geregeld in artikel 3.6, aanhef en eerste lid, onder a en b, Wro. In tegenstelling tot het artikel 11, eerste lid, WRO is daarin niet langer bepaald dat de raad een wijzigingsbevoegdheid of uitwerkingsplicht aan zichzelf kan houden. In haar uitspraak van 29 maart 2010 (200910189/3/R1) stelde de Afdeling dat de raad een wijzigingsbevoegdheid onder de Wro niet meer aan zichzelf kan voorbehouden, maar dat dit niet betekent dat een wijzigingsbevoegdheid in een op grond van de WRO (oud) tot stand gekomen bestemmingsplan waarvan de gemeenteraad de toepassing aan zich zelf heeft voorbehouden, na 1 juli 2009 (datum inwerkingtreding Wro) niet meer door de gemeenteraad zou kunnen worden toegepast.

Het oordeel dat de raad zichzelf onder de Wro geen wijzigingsbevoegdheid of uitwerkingsplicht kan voorbehouden heeft de Afdeling onlangs herhaald in haar uitspraak van 7 december 2011 (Zandvoort, 2009090881/1/R1). Daarbij wees de Afdeling op de ratio, die is gelegen in het feit dat de raad de mogelijkheid heeft om zelf een nieuw bestemmingsplan vast te stellen.

In laatstgenoemde uitspraak Zandvoort kwam verder aan de orde waaraan een uitwerkingsplicht moet voldoen. Daarbij had de raad in het bestemmingsplan voor een bepaald gebied drie uitwerkingsrichtingen opgenomen ten behoeve van het ontwikkelen van bebouwing voor toeristische doeleinden. In de uitspraak van de Afdeling van 10 augustus 2011 (Zuidplas, 200906804/1/R1) waren (onder andere) ook drie uitwerkingsvarianten aan de orde, welke zagen op de wijze waarop een uitleglocatie vorm zou krijgen.

In beide uitspraken wijst de Afdeling eerst op artikel 3.1.4 van het Bro, waarin is gesteld dat het bepaalde in het bestemmingsplan voor een op grond van artikel 3.6, eerste lid, onder b, van de Wro uit te werken deel van het plan op zodanige wijze de doelstellingen aan, dat voldoende inzicht wordt gekregen in de toekomstige ontwikkeling van het desbetreffende gebied. Voor het antwoord op de vraag of in een concreet geval voldoende inzicht is geboden, overweegt de Afdeling dat onder meer van belang is hoe het desbetreffende gebied is ingericht. Naarmate de gevestigde belangen in een bepaald gebied groter of talrijker zijn, dient uit een oogpunt van rechtszekerheid een groter inzicht in de hoofdlijnen van de toekomstige ontwikkeling van dat gebied geboden te worden. Een uit te werken plan dat betrekking heeft op een verstedelijkt gebied – zoals Zandvoort – zal in het algemeen dus aan meer stringente uitwerkingsbepalingen moeten voldoen dan een uit te werken plan dat betrekking heeft op een open nieuw in te richten buitengebied, zoals in de zaak Zuidplas.

In de uitspraak Zuidplas verschilden de drie alternatieven sterk van elkaar voor wat betreft de inrichting van het gebied. In de varianten kwamen verschillende bestemmingen voor. Nu daarnaast de alternatieven afhankelijk waren van het aantonen van de noodzakelijkheid van de ontwikkeling door gedeputeerde staten en in de regels niet werd voorzien in een maximum aantal te bouwen woningen en bebouwingspercentages of andere concrete inrichtings- en bouwregels, werd naar het oordeel van de Afdeling in meerdere opzichten onvoldoende inzicht gekregen in de toekomstige ontwikkelingen als bedoeld in artikel 3.1.4 Bro.

In de uitspraak Zandvoort was de bestemming in de drie varianten voor de inrichting van het gebied telkens dezelfde. De variatie zat hier in de de vorm en de positie van de bebouwing. De Afdeling overweegt echter (onder meer) ook in deze uitspraak dat in de regels niet wordt voorzien in een maximum aantal te bouwen woningen of andere concrete inrichtings- en bouwregels, zoals de plaats van de hoogbouw zodat onvoldoende inzicht wordt verkregen in de toekomstige ontwikkeling van het gebied als bedoeld in artikel 3.1.4 Bro.

Duidelijk is dat varianten op zichzelf niet zijn uitgesloten, maar dat sterk uiteenlopende varianten zich niet met 3.1.4 Bro lijken te verdragen en dat overigens elk van de varianten op zich voldoende concreet moet zijn, hetgeen met name geldt voor ontwikkelingen in stedelijke gebied. Dit laatste betekent extra werk in de praktijk.

Mr. A.M. (Anke) van de Laar, advocaat bij Pot Jonker Seunke Advocaten

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Anke van de Laar (tel: 023-5530230; vandelaar@potjonker.nl) of een van de andere advocaten van de sectie Bestuurs- en overheidsrecht van Pot Jonker Seunke advocaten.

Ontslag: UWV of kantonrechter?

2011-12-07T14:19:00.001+01:00

Als de werkgever de arbeidsrelatie met een werknemer wil beëindigen kan hij een ontslagprocedure starten bij ofwel de kantonrechter ofwel UWV WERKbedrijf. De andere beëindigingsvormen (van rechtswege. op staande voet, met wederzijds goedvinden, bij pensioenontslag, in de proeftijd, etc.) komen in een andere blog aan de orde.

De keuze voor de ene of de andere procedure hangt af van een aantal omstandigheden:

a. De duur van de procedure
Over het algemeen duurt een procedure bij de kantonrechter korter dan een procedure bij UWV WERKbedrijf. Dat houdt verband met het feit dat bij UWV WERKbedrijf vaak twee schriftelijke rondes van hoor en wederhoor zijn, terwijl de zaak ook aan een ontslagadviescommissie wordt voorgelegd die niet dagelijks vergadert.

b. Opzegtermijn
Nadat UWV WERKbedrijf toestemming heeft verleend om de arbeidsovereenkomst op te zeggen, moet de opzegging feitelijk nog plaatsvinden met inachtneming van de opzegtermijn. Als de kantonrechter de arbeidsovereenkomst ontbindt, behoeft de arbeidsovereenkomst niet meer te worden opgezegd.

c. Beëindigingsvergoeding
UWV WERKbedrijf kan aan de werknemer geen ontslagvergoeding toekennen, terwijl de kantonrechter dat wel kan en vaak ook doet op basis van de zogeheten kantonrechtersformule.

d. Opvolgende procedure en hoger beroep
Als UWV WERKbedrijf een ontslagvergunning heeft verleend en als de arbeidsovereenkomst is opgezegd, kan de werknemer daarna nog de gang naar de kantonrechter maken om herstel van de dienstbetrekking te claimen of een schadevergoeding te vorderen wegens kennelijk onredelijk ontslag.

Als UWV WERKbedrijf de ontslagvergunning heeft geweigerd, kan de werkgever daarna nog naar de kantonrechter en aan deze vragen om de arbeidsovereenkomst te ontbinden.

Als de werkgever echter direct al zo’n ontbindingsprocedure in gang had gezet en de ontbinding is geweigerd, dan ligt het niet voor de hand om daarna nog de gang naar het UWV te maken, hoewel dat strikt genomen ook mogelijk zou moeten zijn. De ervaring leert namelijk dat het UWV vaak nog iets strenger en formalistischer naar een zaak kijkt dan de kantonrechter.

Voorts geldt dat van een ontbindingsbeschikking geen hoger beroep openstaat tenzij de rechter procedurefouten heeft gemaakt.

e. Soort ontslag
UWV WERKbedrijf behandelt vaak reorganisatieontslagen en beoordeelt die zaken aan de hand van het Ontslagbesluit en de Beleidsregels. Als je als werkgever je ontslagverzoek inricht volgens dat Ontslagbesluit en die Beleidsregels, kun je dus redelijk goed inschatten wat de uitkomst zal zijn. De kantonrechter is aan deze regels niet gebonden en beschouwt zichzelf vaak als iets minder competent op dat gebied. Als de zaak daarentegen een kwestie is van een verstoorde relatie, ligt het weer meer voor de hand om de gang naar de kantonrechter te maken. Deze bepaalt namelijk altijd een zitting waar partijen moeten verschijnen zodat de kantonrechter zich er zelf van kan vergewissen of inderdaad sprake is van zo’n verstoorde relatie of niet. In de procedure voor UWV WERKbedrijf vindt zo’n zitting zelden of nooit plaats.

Al met al moet, bij de afweging of de gang naar de rechter of UWV WERKbedrijf wordt gemaakt, dus een aantal zaken tegen elkaar worden afgewogen. De vraag welke procedure het meest voor de hand ligt, hangt af van de ontslaggrond, maar ook van zaken als de hoogte van een eventuele vergoeding en de kans van slagen van de ene of de andere procedure.

Klik hier voor de blog op de website van HRbase.

Heeft u vragen? Neem gerust contact met mij op:

Muriel Middeldorp (middeldorp@potjonker.nl of via het telefoonnummer 023 553 0230)

Bouw kolencentrale in Eemshaven mag doorgaan

2011-11-30T10:21:00.001+01:00

Op 23 november 2011 heeft de voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State geoordeeld dat RWE voorlopig mag doorgaan met de bouw van een kolengestookte elektriciteitscentrale in de Eemshaven.

Deze uitspraak vormt de volgende episode in de strijd tussen energieproducenten en milieuorganisaties over de bouw van kolencentrales. Bij uitspraak van 24 augustus 2011 (zaak nrs. 200900425/1/R2 en 200902744/1/R2) had de Afdeling bestuursrechtspraak de aan RWE op grond van de Natuurbeschermingswet 1998 (Nbw 1998) verleende vergunning voor de kolencentrale in de Eemshaven vernietigd en, zelf in de zaak voorziend, geweigerd. Op grond van deze uitspraak moet RWE een nieuwe vergunningaanvraag indienen, die ook betrekking heeft op (de gevolgen voor de natuur van) de voor de centrale benodigde uitbreiding van de haven en aanleg van een koelwateruitlaat.

Ondanks de vernietigde Nbw-vergunning ging RWE door met het bouwen van de centrale. Greenpeace en Natuur en Milieu verzochten Gedeputeerde Staten (GS) van Groningen om hiertegen handhavend op te treden. GS hebben dit verzoek afgewezen en RWE bovendien een gedoogbeschikking voor negen maanden verleend om verder te bouwen aan de kolencentrale. Hiertegen maakten de milieuorganisaties bezwaar, en zij vroegen voorts de voorzitter om een voorlopige voorziening te treffen.

De milieuorganisaties vrezen voor onomkeerbare schade aan de natuur (vooral voor zeehonden en drie soorten vogels) in de vijf op grond van de Vogel- en Habitatrichtlijn aangewezen speciale beschermingszones die vlakbij de in aanbouw zijnde centrale liggen. Zij voeren aan dat RWE nog geen nieuwe aanvraag heeft ingediend en dat niet zeker is dat de natuur niet zal worden aangetast door de bouw.

De voorzitter is echter van oordeel dat door GS voldoende aannemelijk is gemaakt dat verlening van een vergunning op grond van de Nbw 1998 mogelijk is.

Opvallend is daarbij dat de voorzitter er niet over valt dat nog geen ontvankelijke aanvraag is ingediend. Volgens vaste jurisprudentie is dat wel een vereiste voor gedogen. Er dient ‘concreet zicht op legalisatie’ te zijn om af te zien van handhavend optreden. De voorzitter vindt echter ‘in dit specifieke geval’ een ontvankelijke aanvraag niet nodig om te kunnen beoordelen of een vergunning zal kunnen worden verleend. Hierbij is vooral van belang dat het niet een geheel nieuw project betreft, maar GS de beschikking had over de eerdere vergunningaanvragen (voor de centrale en voor de uitbreiding van de haven) met bijbehorende onderzoeken.

Inhoudelijk overweegt de voorzitter over de legalisatiemogelijkheid als volgt. Uit inmiddels nader verrichte onderzoeken is naar voren gekomen dat op die punten waar volgens de uitspraak van 24 augustus 2011 nader onderzoek noodzakelijk was, naar alle waarschijnlijkheid de conclusie getrokken zal kunnen worden dat geen significante effecten op de habitatsoorten en -typen zullen optreden. Zo zullen zeehonden door het geluid van heien weliswaar verdreven worden uit de directe omgeving van de bouwplaats, maar is onweersproken gesteld dat het daarbij om een tijdelijk verdrijven gaat. Voor zover Greenpeace en Natuur en Milieu wijzen op het verdwijnen van leef- en foerageergebied voor drie beschermde vogelsoorten, overweegt de voorzitter dat dit gebied zijn betekenis voor de vogels al heeft verloren, ten gevolge van de gevorderde oprichting van de centrale. Bij deze stand van zaken komt aan het stilleggen van de bouw in dat opzicht feitelijk geen betekenis meer toe, aldus de voorzitter. Op dit punt pakt het dus gunstig uit voor RWE dat zij op basis van een nog niet onherroepelijke vergunning was gaan bouwen.

Ten slotte overweegt de voorzitter dat GS het belang van RWE zwaarder heeft mogen laten wegen dan de natuurbelangen. Voldoende aannemelijk is dat de op grond van de gedoogbeschikking toegestane activiteiten voor de periode van negen maanden op zichzelf geen significante effecten voor de natuur zullen veroorzaken. Daar tegenover staat het grote belang van RWE om de centrale, die voor een groot deel reeds opgericht is, af te bouwen. De voorzitter acht voldoende aannemelijk dat RWE daarbij reeds grote bedragen heeft geïnvesteerd en dat hoge kosten zijn gemoeid met het stil leggen van de bouw en het nemen van maatregelen tegen invloeden van weer, wind en zeelucht op het in aanbouw zijnde werk.

Overigens ziet de gedoogbeschikking uitdrukkelijk slechts op het afbouwen van de centrale. Om deze daarna in werking te stellen zal toch echt een nieuwe Nbw-vergunning afgegeven moeten zijn. Niettemin blijft het opvallend dat in dit geval wordt afgeweken van de doorgaans harde eis dat ten minste een ontvankelijke vergunningaanvraag gedaan moet zijn, wil een gedoogbeschikking gegeven kunnen worden.

(Vz AbRvS 23 november 2011, 201110350/1/R2 en 201110379/1/R2)

Mr. T.C. (Taco) Leemans, advocaat bij Pot Jonker Seunke advocaten

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Taco Leemans (tel. 023 5530 230; leemans@potjonker.nl) of een van de andere advocaten van de sectie Bestuurs- en overheidsrecht van Pot Jonker Seunke advocaten

De verzekeringsplicht van werkgevers wordt niet verder uitgebreid

2011-11-30T10:17:00.001+01:00

Op 11 november 2011 heeft de Hoge Raad twee belangrijke arresten gewezen over aansprakelijkheid van werkgevers voor schade die hun werknemers oplopen door een ongeval tijdens het werk.

De aansprakelijkheid van werkgevers voor de schade die de werknemer in de uitoefening van zijn werkzaamheden lijdt is geregeld in artikel 7:658 BW. De werkgever is voor deze schade aansprakelijk, tenzij hij bewijst dat hij niet in zijn zorgplicht tekort is geschoten. De Hoge Raad heeft in 2008 deze aansprakelijkheid opgerekt door te beslissen dat een werkgever verplicht is te zorgen voor een behoorlijke verzekering tegen schade die werknemers in de uitoefening van hun werk kunnen lijden als gevolg van een verkeersongeval, waarbij zij als bestuurder van een motorvoertuig betrokken kunnen raken. Deze verzekeringsplicht heeft de Hoge Raad gebaseerd op het beginsel van goed werkgeverschap uit artikel 7:611 BW. De regel van artikel 7:658 BW leidt in dit soort verkeerssituaties meestal niet tot aansprakelijkheid, omdat de werkgever in beginsel geen invloed kan uitoefenen op verkeerssituaties en de zorgplicht dus beperkt is.

Later is de verzekeringsplicht uitgebreid tot werknemers die a) als fietser of voetganger schade lijden als gevolg van een ongeval waarbij een gemotoriseerd voertuig betrokken is of b) als fietser schade lijden als gevolg van een eenzijdig ongeval (bijvoorbeeld een fietser die ergens tegen aan rijdt).

De vraag rees of ook een voetganger een beroep op deze verzekeringsplicht zou toekomen en of niet een algemene verzekeringsplicht moest gelden voor alle aan het werk verbonden gevaren, dus ook als deze niets te maken hebben met het verkeer.

De Hoge Raad heeft in de twee recente arresten duidelijkheid gegeven. In één zaak ging het om een postbezorger die tijdens de bezorging uitgleed wegens gladheid en daardoor ernstige schade opliep. Volgens de Hoge Raad kon de werknemer zich niet met succes op de verzekeringsplicht van de werkgever beroepen. In de tweede zaak ging het om een werknemer van een TBS-kliniek die door een TBS-patiënt was mishandeld en letsel had opgelopen. In deze zaak oordeelde de Hoge Raad dat de op artikel 7:611 BW gebaseerde verzekeringsplicht beperkt dient te blijven tot werknemers die tijdens hun werk een verkeersongeval overkomen.

Voor de praktijk zijn deze arresten van groot belang. De verzekeringsplicht op basis van goed werkgeverschap is dus beperkt tot verkeersongevallen die werknemers tijdens hun werk in het verkeer kunnen overkomen. De verzekeringsplicht geldt niet voor eenzijdige voetgangersongevallen en er geldt geen algemene verzekeringsplicht voor risico’s die verbonden zijn aan het werk. In dergelijke gevallen, waarin schade is opgelopen tijdens het werk, kan een werknemer een werkgever alleen aanspreken tot vergoeding van zijn schade als de werkgever tekort is geschoten in zijn zorgplicht (artikel 7:658 BW). Uiteraard kan een werkgever dit risico verzekeren, maar het ontbreken van een dergelijke verzekering leidt nog niet tot aansprakelijkheid van de werkgever.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Hester Tonino (023-5530230 of tonino@potjonker.nl) of één van de andere advocaten van de sectie arbeidsrecht.

Wetsvoorstel echtscheidingsnotaris (31 714) verworpen door Eerste Kamer

2011-11-29T12:14:00.001+01:00

Recent heeft de Eerste Kamer het Wetsvoorstel Scheidingsnotaris verworpen. Dit betekent dat notarissen niet de bevoegdheid krijgen om verzoeken tot echtscheiding bij de rechtbank in te dienen. Het wetsvoorstel beoogde notarissen deze bevoegdheid te geven voor echtgenoten zonder kinderen, die op gezamenlijk verzoek willen scheiden.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Kornelie Oostlander-Vos bij Pot Jonker Seunke Advocaten te Haarlem (oostlander@potjonker.nl).

Tweetjemee wacht vliegende start als winnaar Haarlem Inc.

2011-11-15T12:47:00.001+01:00

In de Gravenzaal van het Haarlemse Stadhuis is het ondernemersduo Mannete Zeelenberg en Maarten Bennis uitgeroepen tot winnaar van ondernemerswedstrijd Haarlem Inc. editie 2011. Van de in totaal 58 ingediende business ideeën overtuigde het duo de jury van het bestaansrecht van Tweetjemee. Tweetjemee.nl is een online vrijmarkt waar lokaal kokers en eters elkaar weten te vinden en waar een maaltijd tegen betaling af te halen is. Zeelenberg en Bennis wacht als winnaar van Haarlem Inc. een interessant pakket aan praktische ondersteuning en gratis advies.

De aanwezige jury, waaronder Haarlem Inc. finalist van 2009 Danike Polano, de Haarlemse wethouder van Economische Zaken Jan Nieuwenburg, Gerard Zwier (MKB Haarlem), Jisk Boschma (directeur Figee Innovatie Theater), Hans van Zuijdam (regiodirecteur Rabobank) en René Nelis (partner BDO accountants) hadden de zware taak om een winnaar te kiezen uit de overgebleven kansrijke bedrijfsplannen.

De korte slotverdediging van Zeelenberg en Bennis overtuigde de jury. “Tweetjemee heeft gedurende het zomertraject bewezen in te spelen op een interessante markt met een sociaal karakter”, legt Martin West, avondvoorzitter en mede-initiatiefnemer van Pré Wonen uit. “Zeelenberg en Bennis zijn de afgelopen maanden als ondernemer gegroeid en hebben duidelijk iets gedaan met de tips en adviezen die we ze hebben meegegeven. Een bijkomend voordeel is dat dit winnende idee bijdraagt aan de vergroting van de leefbaarheid in de regio, iets waar we ons samen met MKB Haarlem al enige tijd collectief voor inzetten. We hebben er alle vertrouwen in dat Tweetjemee een groot succes wordt. Een initiatief dat we graag ondersteunen.”

Zelf zijn Zeelenberg en Bennis blij verrast met het winnen van de prijs: “Wij hadden nergens op gerekend, hoewel wij natuurlijk overtuigd waren van ons concept. Des te leuker dat we gewonnen hebben. Onze dag kan niet meer kapot. Na afloop hebben we erg leuke reacties gekregen. De eerste contacten zijn inmiddels al gelegd. Heel waardevol, net zoals de gehele aanloop naar de uiteindelijke finale”.

Ondernemerswedstrijd voor Haarlem

Haarlem Inc. is het initiatief van de Haarlemse bedrijven en organisaties (Young-) MKB-Haarlem, Pré Wonen, Rabobank Haarlem en Omstreken, BDO-accountants, INHolland Haarlem, ROC Nova College, Pot Jonker Seunke Advocaten en Figee Innovatie Theater (FIT). Haarlem Inc. heeft als doel ondernemers en het ondernemerschap in de regio Haarlem te stimuleren.

Jurylid en wethouder Economische zaken Jan Nieuwenburg is blij met de Haarlemse ondernemerswedstrijd: “Voor een goed ondernemings- en vestigingsklimaat zijn werkgelegenheid, huisvesting, cultuur, bereikbaarheid, recreatiemogelijkheden, onderwijs en duurzaamheid belangrijke elementen. De een kan niet zonder het ander. Natuurlijk kan de gemeente die thema’s niet alleen stimuleren. We staan als gemeente dan ook achter het initiatief van Haarlem Inc., dat als collectief het ondernemerschap in de regio stimuleert.”

Duwtje in de rug voor iedereen

De ondernemerswedstrijd is dit jaar voor de tweede keer georganiseerd. Haarlem Inc. bewees de winnaar van 2009 precies dát zetje in de rug te geven, dat nodig is om daadwerkelijk voor jezelf te beginnen. Danike Polano won in dat jaar met het ondernemersplan voor een mobiele praktijk voor kinderlogopedie, de Logobus. Tweetjemee krijgt net zoals Polano een bedrijfsstart met voorsprong. Maar ook de overige kandidaten zijn bij de voorbereiding geholpen met workshops, professionele ondersteuning en hulp van andere ondernemers in de regio. Niet alleen de finalisten hebben profijt bij de wedstrijd. De vele deelnemers hebben hun voordeel kunnen halen bij het zelfstandig voortzetten van hun idee, dankzij de verschillende zomerworkshops, trainingen en gratis adviezen.

De overige ideeën die tijdens de finale werden verdedigd zijn een vernieuwend reisportal, een commercieel samenwerkplatform voor ingenieurs, een BBQ cateraar en een exclusieve botenbouwer.

http://www.haarleminc.nl/ en http://www.tweetjemee.nl/.

Aan welk planologisch regime moet een bouwplan ook al weer worden getoetst?

2011-11-15T12:31:00.001+01:00

Hoe zat dat ook al weer: het tijdstip van het indienen van de aanvraag voor een omgevingsvergunning (de oude bouwvergunning) is relevant voor de vraag aan welke kaders wordt getoetst. We hebben echter ook geleerd dat bij de beslissing op bezwaar een volledige heroverweging aan de orde is, waarbij (in principe) ex nunc, dat wil zeggen naar het moment van het beslissen op bezwaar, wordt geoordeeld. Hoe ga je dan om met de situatie dat op het moment van het indienen van de aanvraag het planologisch regime je nog goed gezind is, terwijl op het moment van het beslissen op die aanvraag, of op bezwaar er inmiddels een nieuw bestemmingsplan geldt, dat een stuk minder gunstig is? Het kan nogal uitmaken! Op 2 november 2011 deed de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State hierover weer een nuttige uitspraak. Die uitspraak brengt ons echter eerst even terug in de tijd.

Op 6 februari 2002 (BR 2002/83) heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State zich over de hiervoor weergegeven vraag gebogen en een al eerder verwoord standpunt helder opgeschreven. In deze zaak gold ten tijde van het indienen van het plan (een bouwplan voor een gezinsvervangend tehuis in Soest) en ten tijde van het primaire besluit een ander bestemmingsplan dan ten tijde van de beslissing op bezwaar. De Afdeling oordeelde dat uitgangspunt is dat bij het nemen van een beslissing op bezwaar het recht (dus ook een bestemmingsplan) moet worden toegepast zoals dat op dat moment geldt. Aan een ten tijde van de indiening bij de gemeente van een bouwaanvraag nog geldend bestemmingsplan, dat ten tijde van de beslissing op de bouwaanvraag, dan wel ten tijde van de heroverweging in bezwaar daarvan is vervangen door een nieuw plan, mag slechts bij wijze van uitzondering worden getoetst. Die uitzondering geldt alleen, indien op het moment van de indiening van de aanvraag het daarin vervatte bouwplan in overeenstemming was met het toen geldende bestemmingsplan en er op dat moment nog geen voorbereidingsbesluit van kracht was geworden, dan wel een nieuw bestemmingsplan ter inzage was gelegd, waarmee het bouwplan in strijd was.

Het komt er dus op neer dat getoetst mag worden aan “oud recht” indien er in eerste aanleg geen sprake is van een weigeringsgrond, maar ook van geen grond tot aanhouding en zeker niet van strijd met het toekomstige bestemmingsplan.

Inmiddels zijn we een nieuwe Wro en de Wabo verder, maar het in 2002 verwoorde uitgangspunt blijkt niet gewijzigd.

In de uitspraak van 2 november 2011 (LJN BU3123) trekt de Afdeling bestuursrechtspraak de redenering door naar de provinciale verordening. Het ging in die zaak om een bouwplan voor de oprichting van een vleesvarkenstal met luchtwasser met een oppervlakte van ongeveer 8900 m2. De aanvraag was ingediend voordat de provinciale verordening, die behoudens ontheffing het bouwplan zou beletten, in werking was getreden. Appellant betoogde dat zijn aanvraag dus niet getoetst moest worden aan die verordening. Het college vond van wel.

De Afdeling overwoog, onder verwijzing naar de hiervoor genoemde uitspraak uit 2002, dat bij het nemen van een besluit over de aanvraag van een bouwvergunning en de beslissing op bezwaar, in beginsel het recht moet worden toegepast dat op dat moment geldt. Bij wijze van uitzondering mag het college van B&W, wanneer na het indienen van de aanvraag maar voor het nemen van het besluit een provinciale verordening in de zin van artikel 4.1 Wro is gaan gelden, het recht toepassen zoals dat gold bij het indienen van de aanvraag. De provinciale verordening blijft dan dus buiten beschouwing maar slechts indien op het moment van het indienen géén voorbereidingsbesluit in werking was. Helaas voor de aanvrager in de betreffende zaak hadden Provinciale Staten enkele maanden voor het indienen van de aanvraag een voorbereidingsbesluit (krachtens artikel 4.1. lid 5 Wro) genomen. Zijn aanvraag strandde dus toch op de tijdig nadien tot stand gebrachte provinciale verordening.

Mr. M.F.A. (Marieke) Dankbaar, advocaat bij Pot Jonker Seunke advocaten

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Marieke Dankbaar (tel. 023 5530 230; dankbaar@potjonker.nl) of een van de andere advocaten van de sectie Bestuurs- en overheidsrecht van Pot Jonker Seunke advocaten.

Internationale kinderontvoering: de Nederlandse staat procedeert niet langer tegen Nederlandse burgers

2011-11-11T12:40:00.001+01:00

Op 8 november jl. heeft de Eerste Kamer ingestemd met het wetsvoorstel “Wijziging Uitvoeringswet Internationale kinderontvoering”. In dit wetsvoorstel wordt de procesvertegenwoordigende bevoegdheid van de Centrale Autoriteit in zaken van internationale kinderontvoering afgeschaft.
De Centrale Autoriteit – onderdeel van het Ministerie van Justitie – treedt onder de nieuwe wet niet meer op als procesvertegenwoordiger namens de buitenlandse partner wanneer een kind door de Nederlandse ouder naar Nederland is ontvoerd.
Van een internationale kinderontvoering is sprake als het kind (van 15 jaar of jonger) ongeoorloofd door een van zijn ouders wordt meegenomen naar een land of daar wordt achtergehouden. Ongeoorloofd betekent zonder toestemming van de andere ouder en in strijd met het gezagsrecht. Wie met het gezag over het kind is belast, wordt beoordeeld aan de hand van de wetgeving in het land waar het kind woonde voor de ontvoering en waar het kind zijn gewone verblijfplaats had.
Onder het nieuwe wetsvoorstel zal de Centrale Autoriteit de zogeheten “achtergebleven ouder” doorverwijzen naar een advocaat. Dit verduidelijkt de positie van de Centrale Autoriteit ten opzichte van de betrokken ouders. Dat de Centrale Autoriteit de achtergebleven ouder in rechte vertegenwoordigt, zorgt thans voor onduidelijkheid en onbegrip bij de ontvoerende (Nederlandse) ouder. Deze ouder is vaak teruggekomen met het idee dat in Nederland familie en vrienden wonen en het Nederlandse rechtsstelsel voor haar/hem als Nederlandse onderdaan gunstig zal uitpakken. Niets is minder waar.
Met het wetsvoorstel wordt de uitvoeringspraktijk in Nederland hetzelfde als in de andere landen die partij zijn bij het Haags Kinderontvoeringsverdrag.
De andere wijzigigingen betreffen onder andere de concentratie van de rechtspraak in teruggeleidingszaken bij de rechtbank en het Hof in Den Haag en de beperking van de mogelijkheid tot het instellen van cassatieberoep tegen teruggeleidingsbeslissingen.
Het wetsvoorstel is op 18 januari 2011 met algemene stemmen aangenomen door de Tweede Kamer. De Eerste Kamer heeft het voorstel op 8 november 2011 als hamerstuk afgedaan. De precieze datum van inwerkingtreding is nog niet bekend; dit zal naar verwachting medio 2012 zijn.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Aline van Katwijk van de sectie Personen- en Familierecht (vankatwijk@potjonker.nl) telefoon 023 – 553 02 30.

Alcoholverslaafde purser mag niet ontslagen worden

2011-11-11T11:43:00.001+01:00

In de Volkskrant van 5 november 2011 verscheen een artikel over het feit dat automobilisten hun rijbewijs een jaar kunnen kwijtraken als zij door een psychiater als alcoholist zijn bestempeld. Advocaten maakten zich boos over het feit dat het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen druk zette op de behandelend psychiaters om aldus te diagnosticeren.

Er zijn veel ontwikkelingen die erop duiden dat artsen en leken sneller lijken te aanvaarden dat alcoholverslaving een ziekte is. Tot voor kort was dat niet vanzelfsprekend. Ook rechters lijken steeds meer geneigd te zijn om te aanvaarden dat de werknemer die zijn werk niet (goed) kan doen omdat hij een alcoholprobleem heeft, beschermd moet worden op grond van het opzegverbod tijdens ziekte.

Zo verzocht KLM onlangs tevergeefs de ontbinding van de arbeidsovereenkomst met een alcoholverslaafde purser (LJN BT 6776). In deze procedure heeft KLM gewezen op het feit dat zij met de purser al een geschiedenis van jaren had. In 2009 was met hem nog een zogeheten “anti alcoholcontract” gesloten. De purser moest grondwerk gaan doen totdat hij langere tijd had bewezen dat hij “alcoholvrij” was. Verder wordt in de CAO voor het KLM-cabinepersoneel zeer nadrukkelijk geregeld dat alcoholgebruik en vliegen niet samengaan. De purser was ook niet helemaal eerlijk geweest toen zijn alcoholprobleem weer de kop opstak. Maar de purser legde verklaringen over van een psychiater en een psycholoog/behandelaar bij de Jellinekkliniek. Deze constateerden dat niet alleen sprake was van een alcoholprobleem maar ook van een zogeheten bipolaire stoornis. Uiteindelijk heeft de kantonrechter de arbeidsovereenkomst niet ontbonden omdat zij van mening was dat het gedrag van de purser verband hield met deze bipolaire stoornis en de alcoholverslaving en daarmee gaf de kantonrechter aan dat zij van mening is dat alcoholisme een ziekte is. De kantonrechter had namelijk ook uitsluitend kunnen verwijzen naar de bipolaire stoornis, maar deed dat niet. De purser werd dus geacht ziek te zijn, onder meer vanwege zijn alcoholverslaving en werd door de kantonrechter beschermd tegen ontslag. Daarmee is overigens nog niet gezegd dat KLM hem moet toestaan om weer de lucht in te gaan: waarschijnlijk kan zij de purser andermaal grondwerk laten doen.

Klik hier voor de blog op de website van HRbase.

Heeft u vragen? Neem gerust contact met mij op:

Muriel Middeldorp (middeldorp@potjonker.nl of via het telefoonnummer 023 553 0230)

alimentatie-index 2012

2011-11-11T09:09:00.001+01:00

Jaarlijks wordt de hoogte van de kinder- en partneralimentatie geïndexeerd. Het indexeringspercentage voor 2012 is recent bekend gemaakt.
Voor het vaststellen van het percentage kijkt de Minister van Veiligheid en Justitie naar het loonindexcijfer. Dit wordt door het Centraal Bureau voor Statistiek gebaseerd op salarisontwikkelingen in het bedrijfsleven en bij de overheid. Voor 2011 is het cijfer vastgesteld op 1,3%, tenzij anders overeengekomen of door de rechter anders bepaald.
De hoogte van de alimentatiebijdrage per 1 januari 2012 kunt u met een handige rekentool berekenen: www.alimentatie-indexatie.nl.

Sanne van der Horst beëdigd als advocaat bij Pot Jonker Seunke

2011-11-02T10:24:00.000+01:00

Op woensdag 26 oktober 2011 is Sanne van der Horst beëdigd als advocaat-stagiaire bij Pot Jonker Seunke Advocaten te Haarlem. Sanne heeft in de maand februari van 2011 haar Master Rechtsgeleerdheid, specialisatie Staats- en Bestuursrecht behaald aan de Universiteit van Leiden. Tijdens haar studie heeft zij al kennis gemaakt met de wereld van de juridische dienstverlening door haar werkzaamheden voor de rechtswinkel Leiden en door het volgen van een studentenstage bij het kantoor Pels Rijcken te Den Haag. Daarnaast is Sanne werkzaam geweest als student-assistent bij de afdeling staats- en bestuursrecht van de Universiteit en was zij in diverse functies actief in het studentenverenigingsleven.
Sanne zal werkzaam zijn op de sectie vastgoed van Pot Jonker Seunke.

Pot Jonker Seunke bestendigt relatie met Gemeente Haarlemmermeer

2011-11-01T17:27:00.001+01:00

Op 1 november 2011 tekenden Mariell Visbeen en Luyke Venema namens de Gemeente Haarlemmermeer een nieuwe raamovereenkomst inzake de juridische dienstverlening door Pot Jonker Seunke Advocaten. De overeenkomst sluit een aanbestedingsprocedure af die de gemeente Haarlemmermeer heeft gevoerd om te voorzien in de behoefte aan juridische ondersteuning voor de komende jaren.
Pot Jonker Seunke Advocaten is al vele jaren actief als juridisch dienstverlener voor de gemeente. Het kantoor is dan ook zeer verheugd dat het in deze procedure - waar verschillende kantoren uit Amsterdam en Haarlem aan hebben deelgenomen - als sterkste naar voren is gekomen.
Jan Coen Binnerts, bestuursrechtadvocaat en bij Pot Jonker Seunke verantwoordelijk voor het account, zei bij de ondertekening: ”Het is vanzelfsprekend en een goede zaak dat een gemeente van deze omvang van tijd tot tijd kijkt wat er in de wereld van juridische dienstverlening te koop is. Des te plezieriger vinden wij het dat de gemeente tot de slotsom is gekomen dat zij bij ons kantoor goed zat”.

Ruimte voor eigen beleid bij handhavingbeleid gemeentes

2011-10-29T12:32:00.002+02:00

De Afdeling bestuursrechtspraak heeft in een uitspraak van 5 oktober 2011 verder verduidelijkt welke vrijheid bestuursorganen zoals colleges van B en W en GS hebben om eigen handhavingsbeleid te voeren.

Tegen overtreding van bijvoorbeeld een voorschrift uit een vergunning kan het bevoegde gezag optreden met een bestuurlijk handhavingsmiddel – denk aan de last onder dwangsom of de last onder bestuursdwang. Die bevoegdheid is geen vrijblijvende zaak. Al jaren geleden stelde de Afdeling bestuursrechtspraak dat op het bevoegd gezag een ‘beginselplicht tot handhaving’ rust. Dat klinkt misschien nog wel vrijblijvend, maar dat is het niet. In een lange reeks van uitspraken heeft de Afdeling uitgemaakt dat handhaven moet, tenzij er zeer bijzondere omstandigheden zijn.

Veel bestuursorganen zijn hun handhavingstaak daarop serieuzer gaan nemen. Dat heeft geleid tot de introductie van handhavingsbeleid: wanneer zetten we welk middel in, hoe bepalen we de hoogte van de dwangsom etc. Veelal voorziet dergelijk beleid er ook in dat een overtreder eerst een waarschuwing krijgt. Vanuit de praktijk bestaat duidelijk behoefte aan een dergelijke eerste stap: lang niet altijd is het zinvol om meteen het kanon van een handhavingsbesluit uit de kast te halen om de mug van de overtreding te schieten. Maar hoe verhoudt zich dat nu met de beginselplicht om ingeval van een overtreding een handhavingsbesluit te nemen?

De Afdeling geeft antwoord op die vraag in een uitspraak met nummer 201010199/1/M2, LJN: BT6683. De uitspraak betrof een café dat de geluidsvoorschriften had overtreden, verrassend genoeg niet door het ten gehore brengen van muziek maar door onder andere het gebruik van een kennelijk lawaaiige rolhanddoekautomaat op de wc. Een omwonende vroeg het college van B en W om handhaving; vermoedelijk beoogde hij de caféhouder op scherp te laten zetten door een dwangsombesluit, zodat deze zou worden gemotiveerd om zich in de toekomst beter aan de voorschriften te houden. Het college van B en W wees het verzoek echter af en volstond met een waarschuwing.

De Afdeling stelt voorop – en daarin schuilt het belang van deze uitspraak – dat er ruimte is voor eigen handhavingsbeleid. Voorwaarde is wel dat dit beleid redelijk is te achten en geen afbreuk doet aan de beginselplicht tot handhaving.

De Afdeling onderzocht het handhavingsbeleid van deze gemeente. Daarin was vastgelegd dat in de regel eerst wordt gewaarschuwd en pas bij een tweede overtreding een handhavingsbesluit wordt genomen. De Afdeling merkt dat aan als redelijk. Aangenomen moet worden dat als handhavingsbeleid bijvoorbeeld te ‘soft’ zou zijn en er feitelijk van gedoogbeleid is, de Afdeling dat niet als redelijk zal beschouwen.

Overigens liep het toch niet goed af voor het betreffende college: het had zich niet aan het beleid gehouden, omdat welbeschouwd er al een eerdere overtreding was geweest en het college niet goed kon uitleggen waarom die bij toepassing van het beleid niet zou moeten meetellen. Het college moet dus een nieuw besluit nemen op het handhavingsverzoek van de omwonende. Het eigen beleid laat weinig ruimte om het verzoek niet alsnog te honoreren.

Duur partneralimentatie verkorten?

2011-10-28T11:24:00.004+02:00

Recentelijk heeft D66 geopperd om de duur van de partneralimentatie “flink” te verkorten. Het voorstel om de duur van de partneralimentatie te verkorten is niet nieuw. Omstreeks een jaar geleden is eveneens discussie gevoerd omtrent de duur van de partneralimentatie.

Partneralimentatie dient volgens de wet, ingevoerd in 1994, gedurende maximaal twaalf jaar te worden voldaan, tenzij het huwelijk korter dan vijf jaar heeft geduurd en kinderloos is gebleven. In dat geval is de termijn gelijk aan de lengte van het huwelijk. Mevrouw P.A. Dijkstra (D66) heeft op 8 juni 2011 in een algemeen overleg omtrent vrouwenemancipatie aangegeven de partneralimentatie te willen “moderniseren”. Zij wil vrouwen prikkelen om te gaan werken.

Reeds begin 2010 is op burgerinitiatief van de heer F. Breet een voorstel in de Tweede Kamer behandeld om de duur van de partneralimentatie te verkorten met als doel de vrouw te prikkelen te gaan werken. Naar aanleiding van dit burgerinitiatief hebben de PvdA alsmede de VVD aangegeven wel voor de verkorting van de duur van de alimentatieduur te voelen.

In de wet wordt een maximale termijn van twaalf jaar opgenomen, omdat is uitgegaan van het meest ongunstige geval dat een huwelijk strandt op het moment dat een kind wordt geboren. Na ommekomst van twaalf jaar heeft het kind (enige) zelfstandigheid verworven, zodat de alimentatiegerechtigde in staat is om - naast de zorg voor de kinderen - in eigen levensonderhoud te voorzien. Indien sprake is van een traditionele verdeling van taken, de ene ouder zorgt voor de kinderen en de andere ouder voorziet in het levensonderhoud van het gezin, werd het niet redelijk geacht om te verwachten dat de verzorgende ouder direct bij scheiding in zijn levensonderhoud kan voorzien, gezien de achterstand die is ontstaan in zijn/haar positie op de arbeidsmarkt.

Vanzelfsprekend is niet altijd sprake van het voorgenoemde geval. Het huwelijk kan kinderloos blijven, de achterstand op de arbeidsmarkt blijft achterwege, of de kinderen zijn al ouder. In deze gevallen kan worden beargumenteerd dat niet dient te worden vastgehouden aan de twaalfjaarstermijn. Dit kan op dit moment reeds bij de rechtbank worden aangevoerd. Desalniettemin leert de praktijk dat de rechtbank niet lichtvaardig overgaat tot verkorting van de duur van de alimentatie. Een wetswijziging lijkt derhalve noodzakelijk om ervoor te zorgen dat alleen in de daarvoor bedoelde situaties sprake zal zijn van een alimentatieduur van twaalf jaar.

Het wachten is nu op het wetsvoorstel. Wordt vervolgd.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Laura Mulders, (tel: 023-5530230; lauramulders@potjonker.nl) of een van de andere advocaten van de sectie Personen- en familierecht van Pot Jonker Seunke advocaten.

Verplichte overname werknemers personeelsvennootschap

2011-10-28T11:04:00.001+02:00

In een eerdere blog schreef ik over de consequenties voor de HR-praktijk in geval van overgang van onderneming. In oktober 2010 heeft het Europese Hof van Justitie over deze materie een belangrijke uitspraak gedaan en het Gerechtshof in Amsterdam heeft afgelopen dinsdag (25 oktober 2011) in navolging van het Europese Hof uitgemaakt dat een cateringbedrijf (Albron) de medewerkers van Heineken die werkzaam waren voor een cateringactiviteit van Heineken moest overnemen, ook al waren die medewerkers niet in dienst van de Heineken vennootschap van wie de cateringactiviteit was, maar van een personeelsvennootschap.

Albron moest dus personeel overnemen dat niet in dienst was bij de vennootschap waarvan Albron de activiteiten overnam. Het Hof van Justitie heeft eerder geoordeeld dat die verplichting geldt omdat – simpel gesteld – gezegd kan worden dat er in deze zaak twee werkgevers waren: een contractuele werkgever (de personeelsvennootschap) en een niet-contractuele werkgever (het cateringbedrijf). De gedachte van het Europese Hof is dat medewerkers de bescherming op grond van de bepalingen over overgang van onderneming niet mag worden ontnomen vanwege het enkele feit dat zij in dienst zijn bij een andere vennootschap, dan degene voor wie zij feitelijk werkzaam zijn.

Het Amsterdamse Gerechtshof heeft in navolging van deze uitspraak uitgemaakt (LJN BU1290) dat de cateringmedewerkers bij Albron in dienst zijn gekomen op grond van de regels die gelden bij overgang van onderneming.

De consequentie daarvan is onder andere dat Albron niet zonder meer een eigen arbeidsvoorwaardenpakket kan opleggen aan de overgenomen werknemers. Albron moet (binnen de grenzen van het Nederlandse CAOrecht) de aanspraken van de werknemers zoals zij die hadden opgebouwd binnen het Heinekenconcern overnemen. Met de uitspraak van het Amsterdamse Hof staat nu vast – tenzij Albron nog in cassatie zou gaan bij de Hoge Raad – dat Albron aan de medewerkers dus nog nabetalingen moet doen.

Klik hier voor de blog op de website van HRbase.

Finale Haarlem Inc.

2011-10-28T09:24:00.000+02:00

De finale van Haarlem Inc. [o.a. gesponsord door Pot Jonker Seunke Advocaten] vindt plaats op maandag 14 november a.s. in de Gravenzaal van het Stadhuis Haarlem. De vijf overgebleven finalisten zullen een pitch houden om de vakjury te overtuigen van hun idee.
Belangstellenden kunnen zich opgeven door het zenden van een e-mail met daarin naam en aantal personen aan guust@swarte.eu.

Anouk de Koning benoemd tot voorzitter van de Jonge Balie Haarlem

2011-10-24T13:42:00.001+02:00

Tijdens de algemene ledenvergadering van donderdag 20 oktober 20 11 is Anouk de Koning benoemd tot voorzitter van de Vereniging de Jonge Balie Haarlem. Anouk vervulde daarvoor al de functie van bestuurslid commissies en lezingen.
Anouk is sinds 2009 advocaat bij Pot Jonker Seunke Advocaten te Haarlem [www.potjonker.nl], waar zij werkzaam is op de secties arbeidsrecht en ondernemingsrecht.
In de Vereniging de Jonge Balie Haarlem zijn alle advocaten verenigd die in het arrondissement Haarlem zijn ingeschreven. Op dit moment zijn dat er rond de 500. De Vereniging richt zich met name op de leden die korter dan 5 jaar geleden zijn beëdigd. De Vereniging organiseert lezingen en bijeenkomsten, de jaarlijkse pleitwedstrijden en de jaarlijkse KaBaRePadag. Ook organiseert de Vereniging tenminste eenmaal per jaar een buitenlandreis.

Uitspraak over vooringenomenheid slecht toepasbaar in praktijk

2011-10-14T13:57:00.000+02:00

Een raadslid mag geen persoonlijk belang hebben bij een besluit, zoals een bestemmingsplan, waarover hij meestemt. Dat klinkt logisch, maar de toepassing van dit beginsel in de praktijk kan vergaande gevolgen hebben. Zo kan het er toe leiden dat een besluit tot vaststelling van een bestemmingsplan (gedeeltelijk) wordt vernietigd. Een recente uitspraak van de Afdeling illustreert dat.

Op 22 juni 2011 heeft de Afdeling een besluit tot vaststelling van een bestemmingsplan van de gemeenteraad van Stichtse Vecht gedeeltelijk vernietigd omdat het plan is vastgesteld in strijd met het bepaalde in artikel 2:4 Awb.

In artikel 2:4, eerste lid, Awb is het verbod van vooringenomenheid opgenomen. In het tweede lid van artikel 2:4 Awb is voor het bestuursorgaan in dat verband een zorgplicht gecreëerd. Zo is bepaald dat het bestuursorgaan ertegen waakt dat tot het bestuursorgaan behorende of daarvoor werkzame personen die een persoonlijk belang bij een besluit hebben, de besluitvorming beïnvloeden.

In een eerdere uitspraak (Winsum, AbRS 7 augustus 2002, AB 2003, 3), vernietigde de Afdeling een besluit van de raad tot het verlenen van vrijstelling op grond van artikel 19 WRO omdat de raad in strijd met artikel 2:4 Awb niet had voorkomen dat de schijn van belangenverstrengeling was gewekt. Zo was de stem van een raadslid, dat tevens als juridisch medewerker werkzaam was bij de aanvrager tot ontheffing en als zodanig intensief betrokken was geweest bij (de voorbereiding van het bouwplan en) de aanvraag, doorslaggevend geweest bij het besluit tot het verlenen van vrijstelling. De Afdeling oordeelde dat de term ‘persoonlijk’ uit het tweede lid van artikel 2:4 Awb ruim moet worden uitgelegd.

In de recente uitspraak Stichtse Vecht oordeelde de Afdeling eveneens dat de raad in strijd met het tweede lid van artikel 2:4 Awb niet heeft voorkomen dat de schijn van belangenverstrengeling werd gewekt. Het (gedeeltelijk) vernietigde besluit betrof een bestemmingsplan ter actualisatie en uniformering van een aantal bestemmingsplannen. De vernietigde plandelen hadden betrekking op een kleinschalig bedrijventerrein met enkele bedrijfswoningen. Een raadslid dat woonachtig en werkzaam was op het bedrijventerrein, was als woordvoerder ruimtelijke ordening van zijn fractie actief betrokken geweest bij het bewerkstelligen van wijzigingen die voor hem een gunstiger woon- en leefklimaat tot gevolg hadden. Zo heeft hij veelvuldig het woord gevoerd en amendementen voorgelezen. Als verweer was aangevoerd dat het raadslid niet bij alle amendementen een doorslaggevende stem had gehad. Volgens de Afdeling leidt dit echter niet tot een ander oordeel omdat hij veelvuldig het woord heeft gevoerd en niet gesteld kan worden dat niet de schijn is gewekt dat hij invloed heeft gehad op de besluitvorming. Bovendien heeft het raadslid bij een aantal amendementen wel een doorslaggevende stem gehad, aldus de Afdeling.

Bij de beoordeling door de Afdeling of sprake is van strijd met het bepaalde in artikel 2:4 Awb, is blijkbaar is niet langer enkel relevant of het besluit is genomen met de kleinst mogelijke meerderheid. Daarmee lijkt nog meer dan voorheen een glijdende schaal te zijn ontstaan. Daarbij is van belang dat op grond van artikel 10 Gemeentewet voor het raadslidmaatschap (onder meer) is vereist dat men ingezetene is van de gemeente. Dit brengt mee dat met name in kleinere gemeenten raadsleden sneller een persoonlijk belang zullen kunnen hebben bij de vaststelling van raadsbesluiten in het algemeen en tot vaststelling van ruimtelijke plannen in het bijzonder, aangezien ze sneller woonachtig zullen zijn in het gebied waarop het besluit of plan betrekking heeft. Een actieve rol voor een stemmend raadslid dat woonachtig is in het plangebied, zou wel eens gevaarlijk spel kunnen zijn. Raadsleden lijken vooraf aan de hand van een niet objectief criterium te moeten bepalen of het uitbrengen van hun stem, een met artikel 2:4 Awb strijdig besluit van de raad zou kunnen opleveren. Een in de praktijk slecht werkbare situatie.

--------------------------------------------------------------------------------
Mr. A.M. (Anke) van de Laar, advocaat bij Pot Jonker Seunke Advocaten

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Anke van de Laar (tel: 023-5530230; vandelaar@potjonker.nl) of een van de andere advocaten van de sectie Bestuurs- en overheidsrecht van Pot Jonker Seunke advocaten.

Niet opnieuw loon doorbetalen bij hernieuwde uitval wegens ziekte!

2011-10-10T09:55:00.001+02:00

Op 30 september jl. heeft de Hoge Raad een voor de HR-praktijk heel belangrijk arrest gewezen. De uitspraak van de Hoge Raad gaat over de volgende situatie.

Een medewerker is twee jaar ziek. In die periode moet de werkgever het loon (in elk geval grotendeels) doorbetalen. Tot zover niks nieuws. Werkgever en werknemer spreken vervolgens (bijvoorbeeld na twee jaar ziekte) af dat de werknemer ander passend werk gaat doen. Zo’n afspraak wordt vaakgemaakt als de werkgever en de werknemer het erover eens zijn dat de werknemer door zijn beperkingen niet meer volledig zijn oude werk kan doen. Gedacht moet dan worden aan aanpassingen wat belasting betreft (bijvoorbeeld wel timmeren, maar niet meer slopen) of het gaan verrichten van ander passend werk. In de zaak die bij de Hoge Raad speelde ging de werknemer, die voor zijn eerste ziekte-uitval nog timmerde en sloopte, na twee jaar ziekte deels bouwkundig werk en deels magazijnwerk doen. Dat ging heel goed en hij hield dat aangepaste werk vele jaren vol. Maar na 6 jaar viel hij toch opnieuw uit. Toen rees de vraag of hij opnieuw recht had op twee jaar loondoorbetaling tijdens ziekte, of niet. De werkgever vond dat hij geen loon meer hoefde te betalen omdat hij in het verleden al eens twee jaar loon had doorbetaald.

De Hoge Raad heeft bepaald dat de werkgever niet opnieuw gedurende twee jaar loon moet doorbetalen bij hernieuwde uitval als het werk dat de werknemer na de eerste ziekteperiode heeft verricht niet de “bedongen arbeid” is geworden. En met “bedongen arbeid” wordt dan bedoeld een tussen de werkgever en werknemer officieel afgesproken functie. Stel dat een kapster met haar baas afspreekt dat zij, bijvoorbeeld vanwege eczeemklachten, de haren van klanten niet meer hoeft te wassen/kleuren, maar dat zij wel gewoon blijft knippen en dat zij afspreken dat zij na verloop van tijd zullen bezien of zij weer wel kan gaan wassen/kleuren, dan wordt een tijdelijke afspraak gemaakt. Er is dan geen sprake van nieuwe “bedongen arbeid”. Maar als de werkgever en de werkneemster afspreken dat zij nooit meer zal wassen/kleuren, dat zij daarom ook wat minder gaat verdienen en als zij bovendien een nieuwe arbeidsovereenkomst op papier zetten, dan is het louter knippen wel “de bedongen arbeid” geworden. En als de kapster dan opnieuw ziek wordt, moet het loon wel (grotendeels) worden doorbetaald.

Vaak worden dit soort zaken niet zo duidelijk en op papier afgesproken. Het is goed om te weten dat de Hoge Raad vindt dat uitgangspunt is dat de werkgever die aan zijn werknemer wel passend werk aanbiedt, maar daarvan niet de bedongen arbeid maakt, niet opnieuw gedurende twee jaar loon moet doorbetalen indien sprake is van hernieuwde uitval.

Klik hier voor de blog op de website van HRbase.

Heeft u vragen? Neem gerust contact met mij op:

Muriel Middeldorp (middeldorp@potjonker.nl of via het telefoonnummer 023 553 0230)

Halve finale ondernemerswedstrijd Haarlem Inc!

2011-10-08T10:38:00.000+02:00

Woensdag 12 oktober, 19.00-22.00 uur
Donderdag 13 oktober, 19.00-22.00 uur
Lokatie: FIT, Figee Innovatie Theater, Hendrik Figeeweg 1 Unit 0.003, 2031 BJ Haarlem

Op woensdag 12 en donderdag 13 oktober a.s. vindt de halve finale plaats van de tweede editie van ondernemerswedstrijd Haarlem Inc. De wedstrijd is in het leven geroepen om startende ondernemers in de regio Haarlem te stimuleren en te ondersteunen.

Voor een deskundige jury worden de 12 overgebleven deelnemers tijdens de halve finale aan de tand gevoeld via een ‘dragons’ den’. Het belooft een spannende strijd te worden. De jury bestaat uit doorgewinterde maar kritische ondernemers, innovators, financiers en juristen.
Wie gaat door naar de finale en wordt de absolute winnaar van Haarlem Inc 2011?

Uitnodiging
Graag nodigen wij je van harte uit om de halve finale van Haarlem inc bij te wonen. Je krijgt ruim de gelegenheid om de kandidaten en mede-ondernemers te ontmoeten. Ervaar hoe visie, enthousiasme en doorzettingsvermogen het begin is voor nieuwe ondernemers in de regio.

Je kunt je aanmelden door een e-mail te sturen aan: innovation@swarte.eu. Het aantal plaatsen is beperkt. Reageer daarom snel!

Haarlem Inc is een samenwerkingsverband van de Haarlemse bedrijven en organisaties (Young) MKB-Haarlem, Pré Wonen, Rabobank Haarlem en Omstreken, BDO-accountants, Pot Jonker Seunke, INHolland, Nova.

Meer informatie vind je op http://www.haarleminc.nl/.

Het nieuwe Besluit algemene regels ruimtelijke ordening

2011-10-06T09:58:00.001+02:00

Op 11 juli heeft minister Schultz van Infrastructuur en Milieu het ontwerp van het Besluit algemene regels ruimtelijke ordening (Barro) voorgelegd aan de Staten-Generaal (Bijlage bij Kamerstuk 31500 nr. 25). Inmiddels is het Barro met nota van toelichting gepubliceerd in het Staatsblad (2011, 391). De grondslag voor deze algemene maatregel van bestuur (AMvB) biedt art. 4.3 Wet ruimtelijke ordening. De wetgever heeft de mogelijkheid willen openhouden dat bij AMvB de beslissingsruimte van lagere overheden ten aanzien van bepaalde ruimtelijke plannen kan worden beperkt. In een dergelijke AMvB kan worden vastgelegd dat rekening moet worden gehouden met bepaalde nationale belangen ‘met oog op een goede ruimtelijke ordening’ bij de vaststelling van o.a. gemeentelijke bestemmingsplannen en provinciale inpassingsplannen.

In het Barro worden dertien nationale belangen genoemd. Het kabinet heeft in de Structuurvisie Infrastructuur en Ruimte (SVIR) vastgelegd dat ten aanzien van deze belangen normstelling voor lagere overheden gewenst is. Deze structuurvisie, waarvan het ontwerp op 14 juni aan de Staten-Generaal is aangeboden, vormt het beleidskader van het ruimtelijke beleid van het kabinet, en vervangt een aantal ruimtelijke nota’s en planologische kernbeslissingen. In het Barro zijn vooralsnog ten aanzien van zes van de dertien belangen normen uitgewerkt. Deze zijn afkomstig uit een eerder ontwerp-AMvB (van 2 juni 2009), waarvoor de voorhang- en inspraakprocedures van de Wro en de advisering door de Raad van State (advies van 22 april 2010) al hebben plaatsgevonden. Het ontwerp van 2009 is ingetrokken, maar in de SVIR zijn deze zes nationale belangen herbevestigd. Het gaat om de belangen Project Mainportontwikkeling Rotterdam, Kustfundament, Grote rivieren, Waddenzee en waddengebied, Defensie, en Erfgoederen van uitzonderlijke universele waarde. Aangezien volgens de minister met het oog op deze belangen snelle inwerkingtreding geboden is, is er voor gekozen de zeven andere belangen uit te werken in een afzonderlijke wijzigings-AMvB, zodat het Barro. Het ontwerp voor de wijzigings-AMvB is op 11 juli aan de Staten-Generaal aangeboden (Bijlage bij Kamerstuk 31500 nr. 26). De belangen die in deze wijzigings-AMvB worden uitgewerkt zijn Rijksvaarwegen, Hoofdwegen en hoofdspoorwegen, Elektriciteitsvoorziening, Buisleidingen van nationaal belang voor vervoer van gevaarlijke stoffen, Ecologische hoofdstructuur, Primaire waterkeringen buiten het kustfundament, en IJsselmeergebied. In haar brief van 27 september geeft de minister de Kamer tot 14 november de gelegenheid het Barro tezamen met de wijzigings-AMvB te behandelen. De inwerkingtreding van het Barro zal spoedig volgen na deze datum, kondigt de minister voorts aan.

In het Barro worden de nationale belangen op twee verschillende manieren geborgd: allereerst werken de normen ten aanzien van tien van de (dus uiteindelijk) dertien belangen direct door. Bestuursorganen dienen bij het vaststellen van de bestemmingsplannen rekening te houden met deze belangen. Waar doorwerking niet mogelijk is, en dat is volgens de toelichting het geval bij de Ecologische Hoofdstructuur en de Erfgoederen van uitzonderlijke universele waarde, is gekozen voor indirecte doorwerking. Ten aanzien van deze belangen wordt provinciaal medebewind gevorderd; die bepalingen zullen overigens pas later in werking treden.

In de toelichting wordt aangegeven dat de beperkingen een zekere gradatie in stringentheid kennen, variërend van ‘ja, mits’-bepalingen tot ‘nee, tenzij’-bepalingen. Ook kent het besluit bepalingen die simpelweg bepaalde bestemmingen zonder meer niet toestaan. Daarnaast is er een categorie bepalingen die concrete eisen stelt aan bestemmingsplannen. Zo wordt in het hoofdstuk Waddenzee de eis gesteld dat inpoldering en bedijking door het bestemmingsplan verboden moet worden. Een belangrijke beperking in de werking is overigens die naar plaats. De regels van hoofdstuk 2 van het Barro gelden slechts in de gebieden die in de bepalingen van het Barro en de bijbehorende kaarten als zodanig zijn aangegeven.

Grote vraag die bij veel overheden zal leven zal zijn: moeten de bestemmings- (en andere) plannen onverwijld geactualiseerd worden? Art. 4.3 lid 2 Wro geeft een aanpassingstermijn van één jaar, maar in de toelichting wordt gesteld dat gebruik is gemaakt van de ruimte die de Wro op dat punt biedt. Alleereerst zijn de meeste bepalingen van het Barro geredigeerd als zogenaamde nieuw-nieuwbepalingen. Dat betekent dat de regel slechts van toepassing is als, een nieuw bestemmingsplan een nieuwe bestemming mogelijk maakt (zie bijvoorbeeld art. 2.3.2, 2.4.3). Enkele bepalingen geven aan dat bij de eerstvolgende herziening het plan in overstemming met het Barro moet worden gebracht (bijv. art. 2.6.3-2.6.10). Als geldt dat een plan zonder meer in overeenstemming met het Barro gebracht moeten worden, geldt op grond van art. 3.1 een aanpassingstermijn van drie jaar. Dit lijkt dus mee te vallen.

Een andere vraag: zijn de normen die nu in het Barro staan niet dezelfde als de beleidsregels waarmee bij het opstellen van plannen al rekening mee moest worden gehouden? De regering zelf ziet het Barro als een concretisering van de ‘kaderstellende uitspraken’ uit het SVIR, en de daarin geïntegreerde beleidslijnen. In de toelichting wordt bij enkele belangen expliciet aangegeven dat beleidsregels uit eerdere nota’s en planologische kernbeslissingen in het Barro zijn opgenomen. In zoverre lijkt er niets te veranderen met het Barro, zij het dat de normen makkelijker toegankelijk zijn. Anderzijds: sommige bepalingen geven expliciete instructies tot het opnemen van bestemmingen en gebruiksbepalingen in de plannen. Daarmee lijkt het Barro wel nieuwe normen te stellen. Afhankelijk van de bepalingen zullen lagere overheden alert moeten zijn bij het wijzigen of vaststellen van (nieuwe) plannen.

Mr. W.P. Boor, paralegal bij Pot Jonker Seunke advocaten

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met de sectie Bestuurs- en overheidsrecht van Pot Jonker Seunke advocaten.

het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet Ruimtelijke Ordening [Spoedwet Wro]

2011-10-03T11:00:00.000+02:00

Op dit moment is in de Tweede Kamer een wetsvoorstel aanhangig tot wijziging van de Wet Ruimtelijke Ordening (Kamerstukken II 2010-2011, 32 821), dat wel aangeduid wordt als de Spoedwet Wro. Dit wetsvoorstel bevat alleen procedurele bepalingen. Het voorziet ten eerste in een mogelijkheid voor B&W om ontheffing te vragen van een provinciale verordening. Ten tweede biedt het een grondslag om provincies te verplichten bij verordening regels te stellen ter bescherming van nationale belangen. Het gaat hierbij om de nationale belangen, erfgoederen van uitzonderlijke universele waarde en de ecologische hoofdstructuur.

Voor de praktijk is vooral het eerste onderdeel van het wetsvoorstel van belang: de ontheffingsmogelijkheden voor B&W.
Op basis van het nieuwe art. 4.1a Wro kunnen GS op verzoek van B&W ontheffing verlenen van de provinciale verordening ‘voor zover de verwezenlijking van een onderdeel van het gemeentelijk ruimtelijk beleid in verhouding tot de met de verordening te dienen provinciale belangen onevenredig wordt belemmerd’. Aan de ontheffing kunnen voorschriften worden verbonden. Indien de ontheffing is verleend, kan een bestemmingsplan worden vastgesteld of kan een project-omgevingsvergunning worden verleend in afwijking van de provinciale verordening.
Ten aanzien van al dan niet verleende ontheffingen voor bestemmingsplannen voorziet het wetsvoorstel in rechtstreeks beroep bij de Raad van State. De procedure in veband met al dan niet verleende ontheffingen voor omgevingsvergunningen geschiedt in twee instanties, conform de bestaande rechtsbeschermingprocedure bij dergelijke vergunningen.

Op de tweede plaats biedt het wetsvoorstel de mogelijkheid in een AMvB op te nemen, dat de minister bij het vaststellen van een bestemmingsplan (resp. inpassingsplan) of het verlenen van een project-omgevingsvergunning aan B&W (resp. GS) ontheffing van die AMvB kan verlenen, indien het gemeentelijk (resp. provinciaal) ruimtelijk beleid onevenredig wordt belemmerd in verhouding tot de nationale belangen die met de algemene regels uit de AMvB worden gediend. Deze AMvB is het onlangs vastgestelde, maar nog niet in werking getreden Besluit algemene regels ruimtelijke ordening (Barro). De hier bedoelde bevoegdheid voor de minister om ontheffing te verlenen is opgenomen in art. 3.2 van het Barro
.
Op de derde plaats kan krachtens het wetsvoorstel in het Barro worden opgenomen onder welke voorwaarden de in het Barro gestelde algemene regels kunnen worden aangevuld en uitgewerkt in een provinciale (medebewinds)verordening . Dit is geregeld in het voorgestelde nieuwe lid 2 van art. 4.3 Wro. Het is niet helemaal duidelijk of krachtens dit artikellid ook ontheffing kan worden verleend van een dergelijke provinciale verordening . Volgens de tekst van het nieuwe lid 2 van art. 4.3 Wro gaat het namelijk om ontheffing van de krachtens ‘het eerste lid gestelde regels’, maar dat zijn de regels uit het Barro. Het ligt echter niet voor de hand dat in elke provinciale verordening kan worden geregeld hoe van het Barro kan worden afgeweken, zeker niet naast de in de vorige alinea besproken ontheffingsbevoegdheid van de minister.

Vermeldenswaard is nog dat het wetsvoorstel voorziet in een wetstechnische reparatie van de in 2009 in procedure gebrachte, maar nooit in werking getreden ontwerp-AMvB Ruimte. De ontwerp-AMvB Ruimte bevatte de mogelijkheid om algemene regels op provinciaal niveau uit te werken (een vorm van medebewind) en in ontheffingsmogelijkheden van deze regels. De Raad van State heeft destijds aangegeven dat een uitdrukkelijke wettelijke grondslag ontbrak voor zowel het medebewind als voor de ontheffingsmogelijkheden. Aangezien in het Barro ook het medebewind en de ontheffingsmogelijkheden zijn opgenomen, heeft de regering met dit wetsvoorstel daarvoor een uitdrukkelijke grondslag willen creëren.

De Raad van State is in zijn advies bij het wetsvoorstel echter nog steeds negatief omdat de uitgangspunten van de Wro met het medebewind doorkruist zouden worden, en een overtuigende motivering daartoe in het wetsvoorstel ontbreekt. De minister stelt in reactie daarop (zie nader rapport, 32 821, nr. 4) dat het provinciaal medebewind geen doorkruising van de uitgangspunten van de Wro is, maar een onderdeel daarvan.

Inmiddels is het verslag van de leden van de Kamercommissie Infrastructuur en Milieu gepubliceerd (32 821, nr. 5). Ook deze leden zijn in meerderheid kritisch ten aanzien van de vraag of medebewind het juiste instrument is om de gestelde doelen te bereiken. Diverse fracties hebben bovendien in reactie op de door de minister uitgesproken verwachting dat zich slechts zeer incidenteel situaties zullen voordoen waarvoor ontheffingen verleend zouden moeten worden, gevraagd om voorbeelden van dergelijke situaties. De bal ligt dus weer bij de minister.

Gezien de fase waarin het wetsvoorstel nu is, valt nog niet veel te zeggen over het moment van inwerkingtreding; de benaming ‘spoedwet’ ten spijt. Hoe dan ook zullen de medebewinds- en ontheffingsbepalingen van het Barro niet eerder in werking kunnen treden dan nadat dit wetsvoorstel kracht van wet heeft gekregen. Dan bestaat voor die bepalingen immers pas een wettelijke basis.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Taco Leemans (tel. 023 5530 230; leemans@potjonker.nl) of een van de andere advocaten van de sectie Bestuurs- en overheidsrecht van Pot Jonker Seunke advocaten.

Anke van de Laar terug bij Pot Jonker Seunke Advocaten

2011-09-26T11:34:00.002+02:00

Met ingang van 22 augustus 2011 is Anke van de Laar als advocaat in dienst getreden bij Pot Jonker Seunke Advocaten in Haarlem. Zij begon haar loopbaan als advocaat in 1998 bij Pot Jonker Seunke en is na een aantal jaar als juridisch adviseur bij de gemeente Leiden werkzaam te zijn geweest, weer terug op haar plek in de sectie bestuursrecht van Pot Jonker Seunke.

Anke was “Overstap van de week” op mr. Online in september 2011. Klik hier om het interview te lezen.

In het FD van 20 september 2011 werd Anke geïnterviewd voor de rubiek “Drie vragen aan”. Klik hier om het online versie van het interview te lezen.

Rocco Mulder [Pot Jonker Seunke] benoemd tot curator in faillissement DigiNotar

2011-09-20T13:30:00.001+02:00

Op 20 september 2011 heeft de rechtbank Haarlem het faillissement uitgesproken van DigiNotar bv te Beverwijk. In deze zaak is mr. drs. A.J. Wolfs benoemd tot rechter-commissaris. Als curator is mr. R.Mulder van het advocatenkantoor Pot Jonker Seunke te Haarlem aangesteld. Voor vragen over het faillissement dient u contact op te nemen met de curator, telefoonnummer 023 5530230.
[bron: http://www.rechtspraak.nl/].

Pot Jonker Seunke wederom sponsor van Rigter!Live, editie 2011

2011-09-17T13:32:00.000+02:00

Op maandag 14 november a.s. vindt in de Philharmonie in Haarlem vanaf 20.30 uur de zevende editie van Rigter!Live plaats. Pot Jonker Seunke is voor de derde achtereenvolgende maal sponsor van dit evenement.

Dit jaar hebben de volgende artiesten al toegezegd op te zullen optreden: Racoon, Alain Clark, Acda & De Munnik, Giovanca, Chef’s Special en De Staat. De presentatie is wederom in handen van Peter Heerschop en Viggo Waas.

De opbrengst gaat zoals gebruikelijk weer naar de Stichting KiKa.

De komende periode zullen meer acts bekend worden. Berichten daarover kun je volgen op http://www.rigterlive.nl/.

Overgang van onderneming: welk effect heeft dat op HR?

2011-09-16T10:40:00.001+02:00

Muriel Middeldorp, partner en advocaat arbeidsrecht bij Pot Jonker Seunke te Haarlem, schrijft regelmatig een blog op www.hrbase.nl, het grootste netwerk voor HR-professionals in Nederland. Deze bijdrage gaat over welk effect de overgang van een onderneming op de HR heeft.

Klik hier voor de blog van Muriel Middeldorp.

Partneralimentatie moet maximaal vijf jaar duren

2011-09-15T15:20:00.000+02:00

Dit vindt ruim 62 procent van de Nederlandse bevolking, blijkt uit onderzoek van TNS NIPO onder ruim 1000 Nederlanders (waarvan de helft gescheiden is) in opdracht van de vereniging van Familierecht Advocaten Scheidingsmediators (vFAS). Uit hetzelfde onderzoek komt naar voren dat 40 procent van de ouders toegeeft dat co-ouderschap leuker is voor ouders dan voor de kinderen. De vFAS organiseert op 15 september voor de tweede keer de Dag van de Scheiding.

Voor partners die uit elkaar gaan en hun omgeving heeft een scheiding grote gevolgen. Zo moeten er veel zaken geregeld worden omtrent o.a. partneralimentatie en de opvoeding van de kinderen. En dat alles in een situatie waarin overleg vaak moeilijk is. De vFAS wil in het kader van ‘scheiden doe je samen’ met haar advocaten en scheidingsmediators een bijdrage leveren aan het verbeteren van het proces rondom een echtscheiding. Daartoe organiseerden zij vandaag het congres ‘De Scheiding van de Toekomst’ in de Nieuwe Kerk te Den Haag waar staatssecretaris Teeven de bovengenoemde onderzoeksresultaten in ontvangst nam.

Verdeeldheid over de duur van partneralimentatie
Een meerderheid van de Nederlanders is dus van mening dat partneralimentatie maximaal vijf jaar zou moeten duren. Een vijfde (21 procent) vindt zelfs dat de partner binnen een jaar zelf in zijn/haar levensonderhoud zou moeten kunnen voorzien. Gescheiden mannen zijn vaak strenger omtrent de duur van partneralimentatie dan gescheiden vrouwen. Voor 33 procent van de gescheiden vrouwen zou er zelfs helemaal geen maximum aantal jaren aan de alimentatie moeten zitten. Het is op het moment bij wet geregeld dat bij huwelijken die op of na 1 juli 1994 zijn gesloten, maximaal twaalf jaar partneralimentatie moet worden betaald. De plicht tot partneralimentatie kan ook korter zijn. Als het huwelijk korter duurde dan vijf jaar en er zijn geen kinderen, dan kan de alimentatieplicht niet langer zijn dan dat het huwelijk duurde.

Co-ouderschap en het belang van de kinderen
Co-ouderschap is een ouderschapsregeling waarbij de ouders allebei een gelijk deel van de zorg- en opvoedingstaken voor het kind op zich nemen. Co-ouderschap blijkt dus vooral leuk voor ouders. Tegelijkertijd blijkt uit hetzelfde onderzoek dat negen op de tien Nederlanders het ermee eens is dat het belang van kinderen bij een echtscheiding altijd boven het belang van de ex-partner gaat en dat driekwart van de Nederlanders bij een scheiding ook als eerste aan een regeling voor de kinderen denkt. Ten slotte vindt een meerderheid van de Nederlanders (bijna 70 procent) dat ouders in een straal van 10 kilometer van elkaar moeten blijven wonen in het geval van co-ouderschap.

Professionele hulp voorkomt veel onduidelijkheid
Ongeveer de helft van de mensen die gescheiden is, vond de hele gang van zaken omtrent de scheiding erg tegenvallen; men heeft vooral moeite met afspraken maken over de omgangsregeling met de kinderen, de inboedel en kinderalimentatie. Terugkijkend op de scheiding denkt twee derde van de ondervraagden dat ze hun scheiding zonder professionele hulp niet hadden kunnen regelen. Anke Mulder, voorzitter van de vFAS: ”Wij vinden dat scheiden zorgvuldig moet gebeuren. Het liefst door overleg, waarbij de scheidende partijen een mediator of ieder hun eigen advocaat hebben, omdat uit onze praktijk blijkt dat dan de meest duurzame afspraken tot stand komen”.

Vragen staat vrij tijdens tweede Dag van de Scheiding op 15 september
Om meer aandacht te vragen voor scheiden en dit onderwerp uit de taboesfeer te halen, organiseert de vFAS op donderdag 15 september voor de tweede keer de Dag van de Scheiding. Ook dit jaar zetten alle familierechtadvocaten van de vFAS de deuren van hun kantoor open, zodat iedereen vrijblijvend voor informatie terecht kan. Kijk voor de adressen op www.dagvandescheiding.nl. De vFAS heeft gekozen voor de datum van 15 september omdat op die dag in 1796 de allereerste scheiding in Nederland plaatsvond.

De Vereniging van FamilierechtAdvocaten en Scheidingsbemiddelaars [vFAS] organiseert de Dag van de Scheiding 2011

2011-08-31T11:33:00.000+02:00

De Scheidingsadvocaten van de vFAS organiseren net als in 2010 op 15 september de Dag van de Scheiding. Deze datum is niet willekeurig gekozen, de allereerste echtscheiding in Nederland werd op 15 september 1796 uitgesproken, hetgeen voor de vFAS aanleiding was om op deze dag landelijk aandacht te vragen voor de noodzaak van een deskundige begeleiding van scheidingen.

Om meer aandacht te vragen voor de grote maatschappelijke gevolgen van scheidingen, heeft de vFAS, de vereniging van Familierecht Advocaten Scheidingsmediators het initiatief genomen om de Dag van de Scheiding te organiseren. De vereniging wil de aandacht vestigen op het belang van een goed begeleide, respectvolle scheiding. Daarnaast vindt de vFAS het belangrijk dat de discussie over scheiden in het openbaar gevoerd wordt en dat er een brede maatschappelijke discussie op gang komt over de gevolgen van scheidingen.

Op de Dag van de Scheiding kunt u vrijblijvend bij de kantoren van de vFAS terecht voor de scheidingscheck en/of voor uw eventuele andere vragen met betrekking tot scheiden. Ook Pot Jonker Seunke advocaten opent die dag haar deuren. Aan het vragen van advies zijn geen kosten verbonden. U kunt uw (eerste) vragen stellen en informatie meenemen. Vanzelfsprekend kunt u ook andere vragen stellen op het gebied van het personen- en familierecht.

Wij hopen u verder te kunnen helpen dus kom op 15 september langs. U bent vanaf 09.00 uur welkom tot in beginsel 18.00 uur. Wilt u ’s avonds langskomen, neem dan vooraf contact op met ons (T 023 – 553 02 30 – E oostlander@potjonker.nl).

Saskia Boonstra ontmoet godfather!

2011-08-23T09:10:00.001+02:00

Iedere maand schrijft Saskia Boonstra [advocaat bij Pot Jonker Seunke] op Hyves een blog over haar ervaringen. Lees over haar ontmoeting met de evenknie van Don Corleone tijdens haar vakantie in Italie.

Klik hier voor de blog van Saskia Boonstra.

Alcohol en werk; gaat dat samen?

2011-08-23T09:07:00.000+02:00

Muriel Middeldorp, partner en advocaat arbeidsrecht bij Pot Jonker Seunke te Haarlem, gaat regelmatig een blog schrijven op www.hrbase.nl, het grootste netwerk voor HR-professionals in Nederland. Haar eerste bijdrage gaat over de invloed van alcoholgebruik op de arbeidsrelatie.

Klik hier voor de blog van Muriel Middeldorp.

De Monumentenwet gewijzigd: goed nieuws of slecht nieuws voor liefhebbers en eigenaren van monumenten?

2011-08-19T11:34:00.001+02:00

Kort voor het zomerreces heeft de Eerste Kamer ingestemd met een wijziging van de Monumentenwet (Staatsblad 2011, 330). Dit biedt gemengd nieuws voor eigenaren van gebouwen uit de jaren ‘60 en ‘70. Tegelijkertijd verbetert de wet de positie van de eigenaar van een monument.

Om met het gemengde nieuws te beginnen: het enige harde criterium voor aanwijzing van een rijksmonument, t.w. dat het gebouw ouder dan 50 jaar moest zijn, wordt geschrapt. Ook jongere bouwwerken kunnen dus worden aangewezen, zonder dat er een ondergrens geldt. Met name eigenaren van bouwwerken uit de jaren ‘60 en ‘70 lopen nu risico met een aanwijzing geconfronteerd te worden.

Liefhebbers van zo’n gebouw die straks om aanwijzing daarvan zullen vragen, komen echter bedrogen uit: de mogelijk die de wet nu nog biedt om de Minister te verzoeken tot een aanwijzing, vervalt. Dit is zonder twijfel goed nieuws voor ontwikkelende partijen, die nogal eens hun planningen gefrustreerd zagen door te elfder ure gedane aanwijzingsverzoeken van omwonenden of belangengroeperingen; die verzoeken moesten dan eerst onherroepelijk zijn afgehandeld, voordat de sloop of renovatie kon aanvangen; tot die tijd gold immers de voorbescherming. Aanwijzing kan dus na 1 januari 2012, als de wijziging van de wet in werking treedt, alleen nog maar plaatsvinden op initiatief van de Minister, die dat in de praktijk overlaat aan de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Ook de voorbescherming kan dus alleen nog maar in het leven worden geroepen door de Minister en niet langer door omwonenden en belangenstichtingen.

Na dit gemengde nieuws voor de eigenaar van een pand dat nog geen monument is, dan het goede nieuws voor de eigenaar van een monument. Ten eerste wordt de eis afgezwakt dat voor elke ingreep in een rijksmonument een vergunning is vereist. Het wordt straks mogelijk om in ieder geval regulier onderhoud zonder vergunning uit te voeren. Daarbij is wel van belang dat materiaalsoort, kleur, vormgeving, detaillering en profilering niet wijzigen. De vergunningseis vervalt bovendien voor inpandige wijzigingen van onderdelen zonder monumentale waarde; blijkens de toelichting zal het dan als regel moeten gaan om wijziging van onderdelen die na aanwijzing zijn aangebracht. Dit wordt bereikt door het Besluit omgevingsrecht te wijzigen (Staatsblad 2011, 339). Het opmerkelijke feit doet zich straks voor dat eigenaren van rijksmonumenten op dit punt beter af zullen zijn dan eigenaren van monumenten die door gemeenten zijn aangewezen: gemeentelijke monumentenverordeningen voorzien nu als regel immers nog niet in een dergelijke vrijstelling.

Verder geldt nu nog dat de mogelijkheid om beperkte bouwwerken vergunningvrij te bouwen in de nabijheid van een monument in het Besluit omgevingsrecht sterk is beperkt. Door een wijziging daarvan wordt die mogelijkheid verruimd. Dit geldt ook bij gemeentelijke en provinciale monumenten.

Tenslotte worden subsidiemogelijkheden verruimd en dat al per 1 oktober a.s. Zo wordt het mogelijk om subsidie te krijgen voor het maken van plannen tot herbestemming van een monument. Ook wordt het mogelijk om voor de tijd die met herbestemming gemoeid is – in welke tijd er voor de eigenaar dikwijls geen inkomsten uit het monument gegenereerd kunnen worden – subsidie te krijgen om het pand wind- en waterdicht te houden. Deze subsidiemogelijkheid is niet beperkt tot rijksmonumenten: ook gemeentelijk en provinciale monumenten komen daarvoor in aanmerking.

Tegelijkertijd is het Besluit ruimtelijke ordening gewijzigd. Daardoor moeten gemeenten per 1 januari 2012 bij het opstellen van bestemmingsplannen rekening houden met aanwezige cultuurhistorische waarden. Die verplichting geldt dan – anders dan nu nog het geval is – ook voor gebouwen, die niet als monument zijn aangewezen.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Jan Coen Binnerts (tel. 023-553 0246 of email binnerts@potjonker.nl) of met een van de andere advocaten van de sectie Bestuurs- en overheidsrecht.

Weer geen gebondenheid van een werkgever in het onderwijs aan uitspraken van een commissie van beroep

2011-08-19T11:14:00.000+02:00

Het hof Amsterdam heeft in zijn arrest van 19 juli 2011 (LJN: BR4254) opnieuw geoordeeld dat de onderwijswerkgever zonder het bestaan van een ondubbelzinnige overeenkomst met de werknemer niet aan de uitspraken van de Commissie van Beroep is gebonden. Hiermee heeft het hof zijn eerdere uitspraak van 12 oktober 2010 bevestigd. Wat zijn de consequenties van dit arrest voor de waarde van de uitspraken van de Commissie van Beroep? Heeft het nog wel zin om de stap naar de Commissie te zetten?

Feiten
Eerst kort de feiten. In casu ging het om een basisschoollerares die ontslagen was, omdat zij volgens haar werkgever ongeschikt zou zijn voor haar functie. Volgens de school was het niveau van haar leerlingen onder de maat, hadden 15 leerlingen haar klas verlaten als gevolg van haar wijze van lesgeven en had ze een aangeboden begeleidingstraject geweigerd. De lerares stelde beroep in tegen de ontslagbeslissing bij de Commissie van Beroep. Het beroep werd gegrond verklaard, omdat de Commissie oordeelde dat de school niet in redelijkheid tot de conclusie had kunnen komen dat de lerares onbekwaam of ongeschikt was voor haar functie. De school heeft deze uitspraak van de Commissie echter naast zich neergelegd en hield het ontslag in stand.

Procedure
De lerares stapte vervolgens naar de kantonrechter. Deze oordeelde in eerste aanleg dat de school niet gebonden is aan de uitspraak van de Commissie, zodat geen sprake is van een nietig ontslag wegens schending van de wet of anderszins. De kantonrechter oordeelde daarnaast dat het ontslag van de lerares niet kennelijk onredelijk is.

De lerares ging in hoger beroep bij het hof. Het hof volgde het oordeel van de kantonrechter dat de school op grond van artikel 60 lid 3 van de Wet op het Primair Onderwijs niet gehouden is de uitspraak van de Commissie te aanvaarden. Volgens het hof leidt een gunstig oordeel van de Commissie niet tot nietigheid of vernietigbaarheid van het ontslag. Een ontslag is alleen nietig of vernietigbaar in de gevallen die in de wet zijn geregeld en de Commissie heeft geen wettelijke bevoegdheid om een ontslagbesluit te vernietigen.

Betekenis voor de praktijk
Dit arrest leidt tot vragen over het nut van de gang naar de Commissie. Volgens vaste jurisprudentie is een uitspraak van de Commissie geen bindend advies en is de werknemer er zelfs in het geheel niet aan gebonden. Met dit arrest is het echter ook vaste jurisprudentie geworden dat de werkgever niet aan een uitspraak van de Commissie gebonden is. Als de werkgever een uitspraak van de Commissie zomaar naast zich neer kan leggen, kan de werknemer zich de gang naar de Commissie dan niet beter besparen? En de zaak meteen aan de kantonrechter voorleggen?

Mijns inziens moet deze vraag ontkennend worden beantwoord. Ondanks het feit dat de werkgever niet aan een uitspraak van de Commissie is gebonden, kan een uitspraak van de Commissie wel degelijk van waarde zijn. Dit is zowel het geval bij ontslag op staande voet als bij kennelijk onredelijk ontslag procedures.

Bij ontslag op staande voet leidt een (voor de werknemer) gunstige uitspraak van de Commissie niet tot herstel van de arbeidsovereenkomst, maar is deze wel van belang voor de uitkeringsrechten. Bij kennelijk onredelijk ontslag procedures is een ontslag niet per definitie kennelijk onredelijk als de werkgever het niet intrekt nadat de Commissie een beroep gegrond heeft verklaard. Wel kan worden bepleit dat de inhoud van een uitspraak van de Commissie een belangrijke rol kan spelen bij de rechterlijke beoordeling in dergelijke zaken. De Commissie is immers specialist op het gebied van onderwijsgeschillen en het is goed denkbaar dat rechters waarde hechten aan haar oordeel. Aanwijzingen hiervoor zijn te vinden in het arrest van 19 juli 2011. Hierin wordt overwogen dat de lerares voldoende feiten en omstandigheden heeft gesteld ter onderbouwing van haar vordering (kennelijk onredelijk ontslag) en dat de bevindingen van de Commissie hierbij van belang zijn. Het hof oordeelt vervolgens dat het ontslag kennelijk onredelijk is. Hieruit kan worden opgemaakt dat een door de Commissie gegrond verklaard beroep het fundament kan vormen voor een succesvolle kennelijk onredelijk ontslag procedure. Een uitspraak van de Commissie is dan toch meer waard dan je zou denken op basis van de arresten van het hof Amsterdam.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Saskia Boonstra (boonstra@potjonker.nl) of met één van de andere advocaten van de sectie onderwijsrecht van Pot Jonker Seunke Advocaten (onderwijsrecht@potjonker.nl), 023-5530230.

Arbeidsrecht: De opbouw van vakantiedagen tijdens ziekte en de invoering van een vervaltermijn voor vakantiedagen

2011-08-04T15:26:00.000+02:00

Eerder zijn op deze website nieuwsberichten geplaatst over de opbouw van vakantiedagen tijdens ziekte. Inmiddels is een wetsvoorstel betreffende de opbouw van vakantiedagen tijdens ziekte en de invoering van een vervaltermijn voor vakantiedagen goedgekeurd door de Eerste Kamer en op 1 januari 2012 treedt de nieuwe wetgeving in werking. De belangrijkste wijzigingen hierbij op een rij.

De opbouw van vakantiedagen tijdens ziekte
Momenteel bouwt een langdurig zieke werknemer alleen vakantiedagen op over de laatste zes maanden van de ziekteperiode. Een werknemer die zijn arbeid wegens ziekte slechts gedeeltelijk verricht, krijgt alleen vakantieaanspraken over de tijd dat hij daadwerkelijk arbeid verricht.

Vanaf 1 januari 2012 wordt de beperkte opbouw van vakantiedagen voor zieke werknemers ge-schrapt. Er wordt - voor wat betreft de opbouw van wettelijke vakantiedagen - geen onderscheid meer gemaakt tussen zieke en gezonde werknemers; elke werknemer die loon ontvangt, bouwt vakantiedagen op.

Verder is nieuw in de wetgeving dat werkgever en werknemer schriftelijk overeen kunnen komen dat ziektedagen worden aangemerkt als vakantiedagen, voor zover het bovenwettelijke dagen betreft. De wettelijke vakantiedagen kunnen niet worden verrekend in geval van ziekte.

De invoering van een vervaltermijn voor de wettelijke vakantiedagen
Verder wordt per 1 januari 2012 een vervaltermijn ingevoerd voor de wettelijke vakantiedagen. De aanspraak op de wettelijke vakantiedagen vervalt zes maanden na de laatste dag van het ka-lenderjaar waarin de aanspraak is verworven. Dat houdt in dat een werknemer de wettelijke va-kantiedagen die hij over 2012 opbouwt vóór 1 juli 2013 moet opnemen. Werknemer en werkgever kunnen ten gunste van de werknemer schriftelijk overeenkomen dat wordt afgeweken van de termijn van zes maanden.

De vervaltermijn geldt alleen voor de wettelijke vakantiedagen en niet voor de bovenwettelijke vakantiedagen. Voor de bovenwettelijke dagen blijft een verjaringstermijn van vijf jaar gelden op grond van art. 7:642 BW.

In de overgangswet wordt een nieuw artikel ingevoegd waaruit volgt dat de vervaltermijn slechts van toepassing is op de wettelijke vakantiedagen die zijn ontstaan na de inwerkingtreding van de wet, dus na 1 januari 2012. De wettelijke dagen die zijn opgebouwd vóór 1 januari 2012 vallen hierbuiten. Ook daarvoor blijft de verjaringstermijn van vijf jaar gelden.

Volgens jurisprudentie wordt de werknemer geacht zijn oudste openstaande vakantiedagen het eerst op te nemen, om te voorkomen dat het recht op vakantiedagen vervalt/verjaart. Om het overzicht te behouden is het daarom aan te raden alle vakantiedagen te “labelen”, waarbij onder-scheid wordt gemaakt tussen het soort vakantiedagen (wettelijke of bovenwettelijke), het jaar waarin de dagen zijn opgebouwd en het (half) jaar waarin deze zijn genoten.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Meike van Heek van de sectie Arbeidsrecht (vanheek@potjonker.nl) telefoon 023 – 553 02 30.

Is de positie van de verwekker in het afstammingsrecht toe aan verandering?

2011-08-01T15:01:00.000+02:00

Laura Mulders, advocaat op de sectie familie- en jeugdrecht van Pot Jonker Seunke Advocaten te Haarlem, heeft een onderzoek verricht naar de positie van de verwekker van een kind, als die niet tevens de juridische ouder is. In het Tijdschrift voor Familie- en Jeugdrecht [FJR] van juli/augustus 2011 is over dit onderwerp een artikel van haar hand verschenen.
Trouwen is niet meer vanzelfsprekend; steeds meer kinderen worden buiten het huwelijk geboren. Het Nederlandse afstammingsrecht richt zich voornamelijk op het huwelijk om een familierechtelijke betrekking te vestigen. De vraag is of deze aanknoping gerechtvaardigd is en niet te veel afbreuk doet aan de rechten van een verwekker. Dit artikel beoogt de positie van de verwekker in het Nederlandse afstammingsrecht te verduidelijken en besteedt aandacht aan de mogelijke wijzigingen die het Nederlandse afstammingsrecht kan ondergaan.

Voor de gehele tekst van het artikel klik hier.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Laura Mulders van de sectie Personen- en Familierecht (lauramulders@potjonker.nl) telefoon 023 – 553 02 30.

stamrechtvrijstelling volgens Belastingdienst niet van toepassing op een al in de arbeidsovereenkomst overeengekomen beëindigingvergoeding [“golden parachute”].

2011-07-22T10:20:00.000+02:00

Soms spreken de partijen bij de arbeidsovereenkomst vooraf een vertrekregeling af. Vaak is een financiële vergoeding aan de werknemer bij onvrijwillig en niet verwijtbaar vertrek onderdeel van zo’n regeling, die dan wel wordt aangeduid als een “golden parachute”.
Het kan voor de werknemer fiscaal aantrekkelijk zijn om het bedrag van zo’n vergoeding, als zich inderdaad een situatie van onvrijwillig vertrek voordoet, af te laten storten via een stamrechtconstructie. Het effect daarvan is dat over zo’n storting op dat moment geen loonbelasting is verschuldigd, mits is voldaan aan de voorwaarden voor vrijstelling van loonheffing, zoals opgenomen in artikel 11, eerste lid, onderdeel g van de Wet op de Loonbelasting 1964.
Tot dusverre is de Belastingdienst van oordeel dat de stamrechtvrijstelling van toepassing is op beëindigingvergoedingen die in een zogenaamde vaststellingsovereenkomst zijn overeengekomen [vanzelfsprekend als aan de wettelijke voorwaarden is voldaan en als partijen dat ook zo hebben afgesproken]. Min of meer stilzwijgend werd aangenomen dat hetzelfde gold voor vergoedingen die al vooraf, in de arbeidsovereenkomst zelf, zijn opgenomen. Uit een recente publicatie van de Belastingdienst [Vraag & Antwoord 08-024 d.d. 080711] blijkt echter dat dit laatste niet het geval is. Onder verwijzing naar een arrest van de Hoge Raad dat al dateert van 22 juli 1988 [LJN ZC3880] heeft de Belastingdienst zich op het standpunt gesteld dat een dergelijke uitkering, waarvan al lang van tevoren vaststaat dat de werknemer daar vrij over kan beschikken, niet meer bij of na het ontslag via een nadere overeenkomst tussen de werkgever en de werknemer kan worden omgezet in een stamrecht. Het gevolg is dat de stamrechtvrijstelling niet op dergelijke uitkeringen van toepassing is en de loonheffing direct is verschuldigd.
Dit standpunt, dat geen enkele ruimte voor twijfel of onduidelijkheid laat, kan ook grote consequenties hebben voor al uitgekeerde “golden parachutes”. In theorie kan de Belastingdienst namelijk overgaan tot het opleggen van naheffingen, al dan niet verhoogd met een boete, in alle gevallen waarin de beëindigingvergoeding niet direct, maar via een stamrechtconstructie is uitgekeerd, vooropgesteld uiteraard dat de verjaringstermijn van 5 jaar nog niet is verstreken. Het is afwachten of de Belastingdienst daar inderdaad toe zal overgaan. Voor al overeengekomen, maar nog niet uitgekeerde vergoedingen is het op grond van het standpunt van de Belastingdienst zeer de vraag of die alsnog kunnen worden omgezet in een regeling die wel aan de voorwaarden voor vrijstelling voldoet. Bij nieuwe regelingen moet al op voorhand met de consequenties van het standpunt van de Belastingdienst rekening worden gehouden, bijvoorbeeld door duidelijk tot uitdrukking te brengen dat het bedrag op het moment van mogelijke uitkering [nog] niet ter vrije beschikking van de werknemer staat, maar dat daar nog nadere afspraken voor nodig zijn.
Meer informatie over dit onderwerp kunt u verkrijgen bij Rob Wiebosch [wiebosch@potjonker.nl] of een van de andere advocaten van de sectie arbeidsrecht van Pot Jonker Seunke [www.potjonker.nl; 023-5530230]

Het wetsvoorstel kostendekkende griffierechten

2011-07-22T10:17:00.001+02:00

In maart van dit jaar, 2011, heeft de Minister Opstelten van Veiligheid en Justitie een conceptwetsvoorstel het licht doen zien, om de griffierechten, verbonden aan het procederen bij de rechter, kostendekkend te maken. Dit voorstel is voor consultatie naar allerlei belanghebbende partijen gezonden en heeft inmiddels veel kritiek gekregen.

Hoewel het voorstel ziet op zowel civiele als bestuursrechtelijke zaken, zal het effect van een verhoging met name worden gevoeld in het bestuursrecht.
Uitgegaan wordt van een griffierecht van € 500,-- voor zowel particuliere als rechtspersonen (maar ook bestuursorganen). Dit tarief geldt voor beroep en voor het aanvragen van een voorlopige voorziening hangende beroep of bezwaar. Er bestaat wel een mogelijkheid tot verlaging indien men tot één van de volgende drie categorieën behoort: onvermogenden, minvermogenden en de middeninkomens. Die middeninkomens gelden tot maximaal € 47.000,-- bij een gemeenschappelijke huishouding (€ 31.000,- bij een eenpersoonshuishouden); vanaf dat bedrag betaalt men “de volle mep”. Het griffierecht bedraagt dan respectievelijk € 125,--, € 250,-- en
€ 375,--.
Voor hoger beroep, en het vragen van een voorlopige voorziening in hoger beroep, gelden beduidend hogere tarieven. Standaard wordt dan een bedrag in rekening gebracht van € 1.250,--.
Even een vergelijking met de huidige stand van zaken: het basistarief van particulieren is nu € 152,-- voor beroep en € 227,-- voor hoger beroep. Voor een bepaald soort zaken, zoals sociale kwesties, geldt een tarief van € 41,-- voor beroep en € 112,-- voor hoger beroep. Rechtspersonen betalen in beroep € 302,-- en in hoger beroep € 454,--.
Dus als iemand de aan de buurman verleende bouwvergunning wil aanvechten en daarbij ook spoed heeft, omdat de buurman al is begonnen met bouwen, dan betaalt die persoon nu € 304,-- voor de behandeling voor het verzoek om voorlopige voorzieningen en voor het instellen beroep zelf.
Als de voorgestelde verhogingen doorgang vinden, dan moet deze zelfde persoon voor dezelfde procedures € 1.000,-- betalen. Biedt het beroep geen soelaas en moet hoger beroep worden ingesteld, waarbij wederom een voorlopige voorziening wordt gevraagd, dan betaalt de appellant daar nu € 454,-- voor. Straks wordt dat een bedrag van
€ 2.500,--. Voor deze twee procedures, met voorlopige voorzieningen betekent dat dus een stijging van meer dan 350%. Indien men in verband met de hoogte van het inkomen in aanmerking komt voor verlaging van het griffierecht is dat een wat grote stijging, maar dan nog gaat het om een spectaculair verschil.
Iets anders nieuws is dat voor het voeren van verweer griffierecht verschuldigd is: ook bestuursorganen moeten dus nu griffierecht moeten gaan betalen. Daarmee lijkt dus nogal wat belastinggeld te worden rondgepompt.
De Minister heeft drie redenen genoemd, waarom het griffierechtstelsel op de schop moet: de eigen verantwoordelijkheid van de rechtzoekende wordt gestimuleerd (De verwachting is dat er minder rechtszaken zullen komen), het beter functioneren van het rechtsbestel wordt bevorderd, en het begrotingstekort kan zo worden aangezuiverd.
De Raad voor de Rechtspraak en de Nederlandse Orde van Advocaten hebben zich beiden inmiddels kritisch uitgelaten over het wetsvoorstel.
Zowel de Raad voor de Rechtspraak als de Nederlandse Orde van Advocaten zijn van oordeel dat de drie redenen niet deugen. Allereerst is men van oordeel dat de cijfers aangeven dat rechtzoekenden hun eigen verantwoordelijkheid al nemen. Voorts zal het aantal rechtszaken door het kostendekkende systeem weliswaar waarschijnlijk minder worden, maar dat betekent niet dat het rechtsbestel beter zal functioneren. Daarbij moet in acht worden genomen dat procederen niet alleen ten gunste komt van de partijen die het aangaat, maar dat er ook een algemeen maatschappelijk belang mee is gemoeid. Zeker in het bestuursrecht zijn er nogal wat ingewikkelde regels en lacunes in de regels, en het moet partijen volledig vrij staan om die onduidelijkheden en lacunes door een rechter te laten duiden. De maatschappij als geheel heeft daar belang bij.
Door het griffierecht zozeer te verhogen, wordt voor veel zaken en voor veel rechtzoekenden (met name particulieren, kleinere ondernemingen en ideële organisaties) de toegang tot de rechter feitelijk geblokkeerd. Dat lijkt met name in het bestuursrecht, waar belanghebbenden zich moeten kunnen verweren tegen overheidsbesluiten, en waarbij daarin weinig keuzevrijheid bestaat, een onaanvaardbare consequentie.
Wij houden de ontwikkelingen nauwgezet in de gaten, maar hopen dat het wetsvoorstel niet ongewijzigd doorgang zal vinden.

Meer informatie over dit onderwerp kunt u verkrijgen bij Marieke Dankbaar van de Sectie Bestuursrecht, op dankbaar@potjonker.nl.

Saskia Boonstra vertelt in Advocatenblad Start 2011 over haar ervaringen als advocaat-stagiaire bij Pot Jonker Seunke advocaten

2011-07-15T10:51:00.001+02:00

Zie pagina 23
Advocatenblad Start 2011, nr. 1

Follow us on Twitter!

2011-07-15T10:38:00.003+02:00

Sinds kort is het mogelijk om berichten van Pot Jonker Seunke over interessante en nieuwe ontwikkelingen op juridisch gebied via Twitter te volgen. Alle nieuwsberichten die via onze website zijn te raadplegen, zullen ook via Twitter worden verspreid. Daarnaast zullen de volgers op de hoogte worden gehouden van nieuws uit andere bronnen en van actuele ontwikkelingen. Via deze homepage kan men zich door middel van de knop Follow us on Twitter aanmelden

Pot Jonker Seunke een van de initiatiefnemers van Haarlem Inc!

2011-07-15T10:37:00.000+02:00

Kans voor nieuwe Haarlemse bedrijven tijdens Haarlem Inc wedstrijd

Voor de tweede keer wordt in Haarlem de ondernemerswedstrijd Haarlem Inc georganiseerd. Iedereen in en rond Haarlem met een goed idee voor een nieuw bedrijf, kan zich tot zaterdag 18 juni 2011 voor de wedstrijd inschrijven via de website www.Haarleminc.nl.

De gelukkige winnaar krijgt een bedrijfsstart met voorsprong. Haarlem Inc is een samenwerkingsverband van de Haarlemse bedrijven en organisaties (Young) MKB-Haarlem, Pré Wonen, Rabobank Haarlem en Omstreken, BDO-accountants, Inholland Haarlem, ROC Nova College, JBK en Pot Jonker Seunke Advocaten.

Of het nu gaat om iemand met een vernuftige uitvinding, iemand die een sociale werkplaats wil beginnen of een onderscheidend restaurant, iedereen met een goed idee voor een nieuw bedrijf kan meedoen. De wedstrijd is nadrukkelijk bedoeld voor vers bloed binnen de ondernemerswereld en niet voor doorgewinterde ondernemers.

Een deskundige jury selecteert en beoordeelt de ingediende ideeën. De vijftien beste ideeën worden uitgenodigd en krijgen tijdens een zomercursus professionele hulp bij het opstellen van hun bedrijfsplan. De uiteindelijke winnaar krijgt – naast praktische ondersteuning – ook advies, een opleiding en gesponsorde bedrijfshuisvesting.

Stimuleren
Haarlem heeft behoefte aan nieuwe bedrijven. Ze helpen mee om Haarlem ook in de toekomst te laten bloeien en ze bevorderen activiteit in de wijk. Om ondernemerschap te stimuleren en drempels weg te nemen, hebben zij de handen ineen geslagen en Haarlem Inc opgericht. Met de eerste editie van de wedstrijd gehouden in 2009, heeft Haarlem Inc bewezen precies dát zetje in de rug te geven dat nodig is om daadwerkelijk voor jezelf te beginnen.Deelnemers kunnen een pakket aan ondersteuning winnen waarmee ze een aanzienlijke voorsprong op de beginnende ondernemersmarkt hebben. Een enthousiast team van Haarlemse specialisten staat klaar om de uiteindelijke winnaar te adviseren en te begeleiden. Uit de eerste editie van de wedstrijd is gebleken dat, door mee te doen aan Haarlem Inc, deelnemers een heel netwerk van nieuwe en interessante relaties krijgen.

Prijzenpakket
Het te winnen prijzenpakket helpt bij de start van een nieuwe onderneming. Vijftien deelnemers worden uitgenodigd om met hulp van professionals een bedrijfsplan te maken. De uiteindelijke winnaar krijgt gedurende de eerste drie jaar een persoonlijke coach toegewezen. Daarnaast krijgt de winnaar advies over juridische en financiële zaken, over belastingen, scholing en personeelszaken. Ook ontvangt de winnaar korting op de bedrijfsfinanciering én op een opleiding. Bovendien wint hij of zij een geldbedrag van 2.500 euro voor de inrichting van een bedrijfspand of de aanschaf van inventaris. Bovendien krijgt de winnaar korting op de huur van een bedrijfspand.

Juist nu is het belangrijk dat nieuwe ondernemers impulsen geven aan de economie. En er zijn vele honderden inwoners in Haarlem die hun eigen onderneming willen starten.

De eerste editie van Haarlem Inc was een succes. De verwachting is, dat de editie van 2011 dit succes zal overtreffen. Bezoek voor meer informatie www.haarleminc.nl.

Hoge waardering voor Praktijdag 2011

2011-07-15T10:32:00.002+02:00

Op 20 mei jl. vond de Pot Jonker Seunke Praktijkdag plaats. Veertien studenten van zes verschillende universiteiten maakten op die dag als ‘advocaat voor één dag’ onderdeel uit van het kantoor en hebben daardoor in alle facetten kunnen ervaren hoe het is om advocaat te zijn.

De deelnemers hebben hun grote waardering uitgesproken voor de vormgeving en de inhoud van de dag. Uit de evaluatieformulieren blijkt dat zij een goede indruk hebben gekregen van zowel het kantoor als de advocaten die er werken. De deelnemers wisten in het bijzonder het gesprek met een nagespeelde cliënt te waarderen en ook het feit dat zij in een toga hun zaak hebben bepleit, maakte grote indruk. Het gemiddelde rapportcijfer van de gehele dag was een 8,5.

Lijkt het je ook leuk om op deze manier kennis te maken met ons kantoor? Houd dan de website in de gaten voor de aankondiging van een volgende Praktijkdag.

Evelien de Groot als advocaat beedigd

2011-07-15T10:30:00.000+02:00

Op woensdag 22 juni 2011 is Evelien de Groot door de Rechtbank Haarlem beëdigd tot advocaat-stagiaire bij Pot Jonker Seunke Advocaten te Haarlem. Evelien zal werkzaam zijn op de sectie vastgoed.

Met Evelien telt Pot Jonker Seunke nu 30 advocaten en 5 fee-earners. Per 1 september a.s. zal het kantoor nog worden uitgebreid met de komst van bestuursrechtdeskundige Anke van de Laar. Anke is sinds 5 jaar als bestuursjurist werkzaam bij de gemeente Leiden. Zij is haar juridische carrière ca. 10 jaar geleden als advocaat bij Pot Jonker begonnen.

Naar verwachting zullen ook de secties vastgoed, civiel en ondernemingsrecht binnenkort nog met nieuwe advocaten worden uitgebreid.

Terugblik op het Jonge Baliecongres 2010

2010-11-09T10:57:00.002+01:00

Het zit er weer op, het Jonge Balie congres 2010. Dit tweedaagse congres wordt jaarlijks georganiseerd door de Stichting Jonge Balie Nederland en is een ontmoetingsplek voor jonge advocaten uit heel Nederland.
Het congres stond dit jaar in het teken van Energie en Recht en werd gehouden in De Efteling. Tijdens de eerste dag werden er lezingen gegeven. Toen het formele gedeelte van de dag voorbij was, kon er onder het genot van een drankje bijgekletst worden met collega’s en oud-studiegenoten. Daarna was het tijd voor één van de vaste agendapunten van het Congres: de strijd om de Voxius cabaretbokaal. De advocaten uit de balies van Utrecht en Amsterdam hadden beide een cabaret voorbereid waarin ze het leven van de advocaat-stagiaire op een humoristische wijze hebben belicht. De bokaal ging uiteindelijk mee naar Amsterdam. Enkele advocaten van de Haarlemse Balie waren zo enthousiast dat zij zich hebben voorgenomen om volgend jaar ook deel te nemen aan het cabaret.
Na het diner werd speciaal voor de congresdeelnemers een aantal attracties geopend. De stagiaires van Pot Jonker Seunke hebben onder luid geschreeuw een ritje in de Vogelrock gemaakt! De eerste dag werd afgesloten met een groot feest. Dankzij de melodieën van Crazy Piano’s en DJ Paul Elstak gingen de voetjes van de vloer en werd het langzaam nacht…
De volgende ochtend weer fris en fruitig aan het ontbijt waarna we nog een lezing hebben gevolgd over stressmanagement. De bijbehorende joga-oefeningen die ons geleerd zijn, zorgen ervoor dat de stagiaires van Pot Jonker Seunke in ieder geval weten wat ze moeten doen als ze stress hebben: Adem in, Adem uit!

Hester Tonino benoemd tot bestuurslid van de Vereniging ArbeidsrechtAdvocaten Amsterdam

2010-11-05T12:10:00.000+01:00

Op de algemene ledenvergadering, die is gehouden op 28 september 2010, is Hester Tonino benoemd tot lid van het bestuur van de VAAA [Vereniging van ArbeidsrechtAdvocaten Amsterdam]. Zij volgt in die hoedanigheid Muriel Middeldorp op.
De VAA is een vereniging van arbeidsrechtadvocaten binnen het Hofressort Amsterdam. In mei 2005 is door alle regionale verenigingen gezamenlijk een landelijke vereniging opgericht, de Vereniging Arbeidsrecht Advocaten Nederland (VAAN). De gezamenlijke verenigingen hebben besloten VAAN om te vormen tot een vereniging van advocaten, met als doel een hoogwaardige specialisatievereniging vergelijkbaar met Insolad, VFAS en LSA te worden. VAAN is bedoeld als kwaliteitskeurmerk, als collegiaal overlegorgaan, maar ook als extern advies- en overlegorgaan voor bijvoorbeeld de politiek, de rechterlijke macht en de Nederlandse Orde van Advocaten

Anouk de Koning benoemd in bestuur Jonge Balie Haarlem

2010-11-03T15:01:00.000+01:00

Tijdens de algemene ledenvergadering van de vereniging Jonge Balie in het arrondissement Haarlem van 21 oktober 2010 is Anouk de Koning benoemd tot bestuurslid. Zij zal zich in die hoedanigheid gaan bezighouden met het aansturen van de diverse commissies en het organiseren van lezingen.
De leden van de vereniging Jonge Balie Haarlem bestaan uit in het arrondissement Haarlem ingeschreven [jonge] advocaten. De vereniging organiseert diverse activiteiten voor haar leden, zoals reizen, [sport]evenementen, lezingen en niet te vergeten de jaarlijkse Jonge Balie- en KaBaRePa- [kanton,balie,rechtbank,parket]feesten.
Anouk de Koning is sinds 2009 als advocaat aan PotJonkerSeunke Advocaten verbonden. Zij houdt zich bezig met arbeids- en ondernemingsrecht.

Aline van Katwijk in Advocatenblad Start 2010

2010-10-28T15:23:00.013+02:00

In de uitgave Advocatenblad Start van 2010 is Aline van Katwijk geinterviewd over haar werk als advocaat bij Pot Jonker Seunke Advocaten te Haarlem. Aline is medewerkster op de sectie personen- en familierecht. Advocatenblad Start richt zich ondermeer op aspirant advocaten. In de uitgave komen jonge advocaten aan het woord over hun ervaringen op de kantoren waar zij werkzaam zijn.

Klik hier voor het artikel.

Peter Ingwersen in Boek 9

2010-10-28T15:22:00.022+02:00

Ter gelegenheid van het 40-jarig jubileum van de Jonge Balie in het arrondissement Haarlem is Peter Ingwersen geinterviewd voor het jubileumnummer van Boek 9, het orgaan van de Jonge Balie. Interviewers waren Suzanne van Thoor en Henk Kelderhuis. Peter Ingwersen is advocaat en partner bij Pot Jonker Seunke Advocaten te Haarlem. Hij is tevens lid van de commissie Huydecoper, die in opdracht van de Nederlandse Orde van Advocaten een onderzoek heeft ingesteld naar mogelijke vernieuwingen in de bestuurlijke structuur van de Orde. De commissie heeft op 21 oktober 2010 haar rapport [Op Orde!] uitgebracht. Een van de adviezen is het terugbrengen van het aantal Raden van Toezicht van 19 naar 10.

Klik hier voor het hele interview.

Aline van Katwijk blogt over haar ervaringen

2010-10-28T09:25:00.006+02:00

Aline van Katwijk, advocaat-stagiaire bij Pot Jonker Seunke, is geïnterviewd door de NOvA voor Start, een jaarlijks magazine voor rechtenstudenten en starters in de advocatuur, behorend bij het Advocatenblad. Het blad geeft een uitgebreide impressie van de advocatuur en alle beroepsmogelijkheden. Het tijdschrift wordt gratis verspreid in een oplage van 25.000 exemplaren onder alle rechtenfaculteiten, juridische studenten- en studieverenigingen, hogescholen en VWO-decanen. In Advocatenblad Start houden enkele advocaten een pleidooi voor hun specialisatie. Aline heeft verteld over haar keuze voor het personen- en familierecht. Naar aanleiding van dit interview is Aline gevraagd om een blog bij te houden op Hyves. Elke zes weken beschrijft zij haar ervaringen.

Zie hier de blog “Houd je aan de regels”.

Pot Jonker Seunke sponsort Rigter! Live 2010

2010-10-13T16:03:00.001+02:00

Op 15 november 2010 wordt Rigter Live! voor de zesde maal georganiseerd, ditmaal in de Philharmonie in Haarlem. Rigter Live! is een zeer succesvol initiatief van de Stichting Rigter die ter nagedachtenis aan radiomaker Wim Boerrigter in 2005 is opgericht. Wim Boerrigter is bekend geworden als radiopresentator van o.a. Arbeidsvitaminen. Eind 2004 is Wim Boerrigter overleden aan de gevolgen van slokdarmkanker. De opbrengsten Rigter Live gaan net als vorig jaar naar Kika!

Dit jaar bestaat de line-up o.a. uit: Alain Clark, Acda & De Munnik, Van Dik Hout, Tim Knol, Go back to the Zoo, Caro Emerald, Nick & Simon en Anita Meijer! De presentatie is in handen van Viggo Waas en Frank Lammers.

Pot Jonker Seunke is net als vorig jaar sponsor van Rigter Live!

Praktijkdag 2010

2010-08-20T09:55:00.005+02:00

Advocaat voor een dag

Op 21 mei jl. vond de Pot Jonker Seunke Praktijkdag plaats. Elf studenten hebben tijdens deze dag op een actieve en informele manier kennis kunnen maken met de praktijk en advocaten van ons kantoor. Zo hebben zij in groepsverband een casus voorbereid, een cliëntgesprek gevoerd en gepleit. De dag werd afgesloten met een rondvaart over de Haarlemse grachten.

Op de website van ons kantoor zijn een aantal foto's geplaatst die laten zien dat het een groot succes was.
Klik hier voor de foto's.
Lijkt het je ook leuk om op deze manier kennis te maken met ons kantoor? Houd dan de website in de gaten voor de aankondiging van een volgende Praktijkdag.

Kerstdiner 2009

2009-12-25T14:01:00.002+01:00

Voor het jaarlijkse kerstdiner wendden de advocaten en medewerkers van Pot Jonker Seunke de schreden ditmaal naar restaurant Stempels, in de hoop dat de verhouding tussen vloeibare en vaste consumpties deze keer beter in balans zou zijn dan vorig jaar en dat de kerstbomen goed waren opgeborgen.
Beide bleek het geval, hetgeen in niet onbelangrijke mate bijdroeg aan een ordentelijk verloop van de avond.

Hoewel de tafelschikking hier en daar aanleiding gaf tot lichte teleurstelling, ontwikkelde zich al snel een geanimeerde sfeer. Mr Van Overeem stond in zijn hoedanigheid van bestuursvoorzitter kort stil bij degenen die ons het afgelopen jaar waren ontvallen en schakelde daarna over op lichtere onderwerpen. Hij sloot zijn speech af met een citaat van de onsterfelijke dichter/pianist Jules de Corte, die voor een aantal aanwezigen echter toch te lang geleden overleden bleek te zijn.

Na een kort samenzijn aan de bar begaf een select gezelschap zich vervolgens naar het ondergelegen café, dat echter afgeladen bleek te zijn, reden om het verderop te zoeken. Door sommigen, waaronder schrijver dezes, geschiedde dit onder abusievelijke achterlating van de kerstballen die eerder op de avond liefdevol door mr Oostlander-Vos waren uitgereikt, waarvoor bij deze alsnog oprechte excuses.

Tot voornoemd gezelschap behoorde overigens niet mr Van Overeem, die later dolend in het centrum van Haarlem werd aangetroffen op zoek naar de rest van zijn kantoor. Van de conversatie die zich vervolgens heeft ontwikkeld kan uw chroniqueur zich niet veel meer herinneren en voor zover dat het wel het geval is, staat het hem niet vrij daar mededeling van te doen, behalve dat het blijkbaar ook zijn voordelen heeft om geen dertig meer te zijn.

Nadat na sluitingstijd door iemand nog een jolige aanval was gedaan op de kerstversierselen van de op het Klokhuisplein aanwezige kerstbomen, hetgeen door weer iemand anders met krachtdadig optreden werd voorkomen, was het voor uw chroniqueur tijd om, geteisterd door het winterweer, de eenzame reis huiswaarts te aanvaarden.

Het was met andere woorden weer gezellig.

Weblog

2009-10-22T22:07:00.006+02:00

Pot Jonker Seunke Advocaten heeft een weblog. Als je geinteresseerd bent in wat er zoal op ons kantoor gebeurt, log dan in op http://potjonker.blogspot.com. Zie verder ook ons profiel op Linkedin onder Company: Pot Jonker en onze website [www.potjonker.nl] onder: blog.
De gepubliceerde blogs hebben een persoonlijke inslag en geven dus niet noodzakelijkerwijze de mening van de aandeelhouders weer.

Pot Jonker Seunke Advocaten sponsort Rigter! live

2009-10-22T11:02:00.002+02:00

Rigter! live
Ter nagedachtenis aan radiomaker Wim Boerrigter is de stichting Rigter opgericht. Wim Boerrigter is bekend geworden als radiopresentator van o.a. Arbeidsvitaminen. Eind 2004 is Wim Boerrigter overleden aan de gevolgen van slokdarmkanker. Sinds 2005 organiseert deze stichting Rigter! live. De opbrengsten van het concert gaan naar KWF Kankerbestrijding.
Op 14 november 2005 werd Rigter! live voor het eerst georganiseerd in het totaal vernieuwde Patronaat te Haarlem. De line-up toen was: Kane, Di-Rect, Acda & de Munnik, Relax, Van Dik Hout, Jacqueline Govaert (Krezip), Xander de Buisonje, Racoon en Alderliefste.

Dit jaar [9 november a.s.] bestaat de line-up uit: Van Dik Hout, Acda en de Munnik, Van Velzen, Ilse de Lange, Giovanca, Bertolf, Moke en Gotcha!

Pot Jonker Seunke Advocaten treedt dit jaar als sponsor van Rigter! live op.